46 dni w Chinach

Dni 43-46. Pożegnanie

2011-08-15T11:10:00.001+08:00

Dzień 43. Chongwu i Quanzhou

Cel drugiej wycieczki poza Xiamen, podobnie jak pierwszej, zasugerował mi przewodnik Lonely Planet. Poleganie na przewodniku wiąże się z pewnymi problemami – zaczynając od podstawowych, takich jak to, że moje wydanie ma cztery lata i niektóre z zawartych w nim informacji są już nieaktualne, po bardziej skomplikowane, jak to, że gust autora przewodnika nie musi pokrywać się z gustem osoby korzystającej z przewodnika.

W wypadku wycieczki do Quanzhou (dwie godziny drogi od Xiamen) i Chongwu (półtorej godziny drogi od Quanzhou) trudności pojawiły się, gdy okazało się, że w Quanzhou zdążyli postawić nowy dworzec autokarowy i wylądowałem w zupełnie innej części miasta niż powinienem. W Quanzhou znajduje się jeden z najstarszych meczetów w Chinach, wybudowany w 1009 roku, odrestaurowany trzysta lat później. Lonely Planet informuje, że z oryginalnej budowli zachowało się tylko wejście, kilka ścian i parę kolumn. Lonely Planet nie informuje, to wszystko, co można zobaczyć (spodziewałem się, że stare fragmenty są widoczne jako część nowszej budowli).

Chongwu jest małym miasteczkiem, godnym uwagi ze względu na doskonale zachowane czternastowieczne mury miejskie i położenie na końcu malutkiego półwyspu. Wzdłuż plaży ciągnie się Park Figur – kolekcja kilkuset współczesnych posągów, przedstawiających postaci z chińskich podań i legend, takie jak Małpi Król Sun Wukong, Waleczny Mnich, Śmiejący się Budda czy Myszka Mickey.

Nie jest to pierwszy raz, kiedy moje poleganie na przewodniku kończy się tym, że nie jestem pewien, czy wycieczka była warta całego zachodu, ale cóż – taki urok planowania podróży na własną rękę.

Dzień 44. Jeszcze o Xiamen

Poprzednio napisałem, że Xiamen łączy pozytywne cechy Makau i Hong Kongu; upraszczając – położenie nad morzem, nowoczesną architekturę i kolonialne zabytki. Z drugiej strony, to po pierwsze nie ta skala, co w wypadku ww. dwóch miast, a po drugie – w przeciwieństwie do Hong Kongu i Makau, Xiamen jest na wskroś chińskim miastem. Nie było kolonią, więc obecność cudzoziemców wywarła dużo mniejszy wpływ na lokalną społeczność. A jednak reszta świata wywarła wpływ na to, jak miasto się rozwijało, i jak rozwija się nadal, poprzez dużą liczbę jego mieszkańców, którzy wyemigrowali, porobili kariery poza granicami kraju, a teraz na różne sposoby odwdzięczają się ojczyźnie (…prawdopodobnie za to, że pozwoliła im wyjechać). Na Gulang Yu mieszczą się kuriozalne muzea organów i fortepianów, utrzymywane przez chińsko-australijskiego filantropa; pieniądze Chińczyków z zagranicy zbudowały Uniwersytet Xiamen, jeden z najlepszych w kraju.

Xiamen wyraziło swą wdzięczność budując Muzeum Chińskich Emigrantów. (Zawsze coś.)

A skoro o kontaktach tego obszaru z resztą świata mowa – prowincję Fujian łączą ścisłe więzy ekonomiczne z Tajwanem. Relacje Chińskiej Republiki Ludowej z Republiką Chin (Tajwanem) raz są lepsze, raz gorsze (ostatnio lepsze), ale obie strony łączy wspólne dziedzictwo, wspólna historia… Czasami tylko trochę odmiennie interpretowana. Dobrym przykładem będzie Zheng Chenggong – siedemnastowieczny admirał, który bronił dynastii Ming przed najeźdźcami z dynastii Qing (ostatecznie zwycięskimi) a w wolnym czasie wyrzucił Holendrów z Tajwanu. Na Tajwanie jest pamiętany jako jeden z pierwszych bojowników o niezależność Tajwanu – a na Gulang Yu poświęcono mu całe muzeum, bo jako pierwszy pokazał Zachodowi, że Tajwan jest i pozostanie chiński…

Dni 45-46. Pożegnanie

Spędzenie ośmiu godzin w pociągu nie było idealnym sposobem na zakończenie mojego pobytu w Chinach, ale – co robić? Między Xiamen i Szanghajem nie ma nocnych pociągów, mógłbym pojechać autokarem, ale to zajęłoby siedemnaście godzin. Z dwojga złego lepsze chińskie TGV.

Przy okazji małe sprostowanie – narzekałem na miejsca w drugiej klasie chińskich pociągów, podczas gdy to, w czym spędziłem szesnaście godzin było wagonem oczko niżej od drugiej klasy. A i tak mogło być gorzej, jeśli dobrze zrozumiałem, bo jest jeszcze coś poniżej tego standardu. Może jedzie się bez klimatyzacji, albo w wagonie towarowym ze stadem bawołów.

W każdym razie druga klasa w szybkim pociągu była bardzo komfortowa, nie ma na co narzekać.

Ostatni wieczór w Chinach – spacer po Szanghaju. Szanghaj mniej więcej taki, jakim go zapamiętałem – ładne, kolonialne nabrzeże, brzydkie nowoczesne wieżowce, robiące wrażenie swoimi rozmiarami, tłumy turystów, w tym takich, po których widać duże pieniądze, oraz przeciskający się pośród nich żebracy i natrętni sprzedawcy wszystkiego. A ponieważ nie da się oglądać jednego bez zauważania drugiego, w dalszym ciągu nie wiem, co właściwie myślę o Szanghaju.

Na pewno ma fajną kolejkę na lotnisko. Pokazowy pociąg magnetyczny rozpędza się do 431 kilometrów na godzinę, wchodzi w zakręty z mocnym przechyłem i pokonuje trzydzieści kilometrów dzielące miejską stację od tej na lotnisku w sześć minut.

Symbolicznie rzecz ujmując, Chiny zmieniają się z podobną prędkością. Chętnie przekonam się, jakim państwem będą za kolejne trzy lata.

Dzień 42. Xiamen. Gulang Yu. Zdjęcia

2011-08-13T00:02:00.000+08:00

Chciałem napisać coś o miejscu, w którym znajduję się od paru dni – i które strasznie mi się podoba – ale jest już późno, jestem zmęczony a na dodatek został mi jeszcze jeden dzień w Xiamen i nie chcę krakać.

Zamiast tego słowo wyjaśnienia – Xiamen leży na wyspie o tej samej nazwie, jest portowym miastem w południowo-wschodnich Chinach, vis a vis Tajwanu. Jego urok polega na tym, że z jednej strony jest pełne nowoczesnych wieżowców, z drugiej – jest tu mnóstwo kolonialnych budynków (zwłaszcza na wysepce Gulang Yu – dawnej zagranicznej enklawie). Do tego gdzie nie spojrzeć – ocean. A do tego miasto jest czyste – to jedno z niewielu chińskich miast o których można to napisać.

W skrócie – łączy pozytywne cechy Makau i Hong Kongu. I to mi się strasznie podoba.

A teraz zdjęcia:

http://www.wupload.com/file/92722311/41_Xiamen_i_GulangYu.rar

Dzień 41. Tulou Hakka w Hukengu

2011-08-11T23:30:00.001+08:00

Prowincja Fujian przez wieki była postrzegana przez resztę Chin jako wylęgarnia barbarzyńców i demonów. Jak zwykle w takich wypadkach wynikało to głównie z ograniczonego kontaktu z jej mieszkańcami – od reszty Chin Fujian odcinają góry, przez które drogi przerzucili dopiero komuniści. I choć legendy o zmiennokształtnych duchach raczej nie miały rzeczywistych podstaw, to w ostępach Fujian roiło się od dzikich zwierząt i bandytów. Zamieszkująca te tereny mniejszość etniczna Hakka musiała sobie jakoś z nimi radzić.

Gdzieś, kiedyś, któryś Hakka miał wizję tego, jak zapewnić bezpieczeństwo sobie i swojej rodzinie, i zbudował pierwszy tulou (dosł. „ziemny budynek”). Najprościej mówiąc, tulou to ufortyfikowane, wielopiętrowe budowle, zamieszkane przez rodziny tworzące klan. Zazwyczaj miały jedno wejście, a każde piętro spełniało inne funkcje – na parterze trzymano zwierzęta, na pierwszym piętrze składowano zapasy jedzenia, od drugiego zaczynały się pokoje mieszkalne. Większość ma wewnętrzny dziedziniec, niektóre – mniejszy, wewnętrzny pierścień zabudowań. Wszystkie robią duże wrażenie.

Najstarsze, które zachowały się do dziś, mają ponad trzysta lat. W środę wybrałem się z chińską wycieczką do wioski Hukeng, gdzie znajduje się pięć tulou. Najstarszy z nich pochodzi z osiemnastego wieku, najnowszy zbudowano w 1962 roku. W dalszym ciągu są zamieszkane – największy z nich co prawda od rana do wieczora wypełniają turyści, więc nie wiem, jak mieszkańcy są w stanie to znieść. W pozostałych sprawa jest prosta – turyści mają wstęp wyłącznie na dziedziniec i do pomieszczeń na parterze, więc wystarczy, by mieszkańcy trzymali się swoich pięter, by uniknąć z nimi kontaktu. To trochę tak, jak mieć myszy w piwnicy – wystarczy tam nie schodzić i można udawać, że nie ma problemu.

___

Zdjęcia z tulou!

http://www.wupload.com/file/90225921/40_tulou.rar

Dni 39-40. O komunikacji podmiejskiej i międzymiastowej

2011-08-10T23:38:00.000+08:00

Parę tygodni temu omówiłem poruszanie się po chińskich miastach. Zdarza się jednak, że musimy wybrać się poza miasto. Co wtedy? Cóż, nawet, jeśli nie mamy dostępu do własnego/wynajętego samochodu/motocykla/skutera, pozostaje nam sporo innych możliwości. Kolejność przypadkowa.

Autostop. Mało rozpowszechniony w Chinach. Potencjalny autostopowicz może się poczuć ignorowany przez mijających go kierowców, choć nie będą oni motywowani złośliwością czy obojętnością (czy obojętność może motywować?) – po prostu nie znają autostopu i nie rozpoznają związanych z nim gestów i postaw. Ale wystarczy trochę cierpliwości, samozaparcia i powinno się udać.

Autokary. Najprościej skorzystać z jednej z licznych, dużych linii transportowych. Autokarem można zazwyczaj dojechać do wszystkich istotniejszych punktów prowincji, w której aktualnie się znajdujemy. Autokary kursują również między prowincjami – jednym kursem można pokonać ćwierć Chin.
Poza dużymi liniami są również mniejsze biura podróży, powstałe, jakby to ująć, z prywatnej inicjatywy. Zdarza się, że całe biuro podróży składa się z kierowcy i jego minivana. Zazwyczaj nie kursują dalej niż do sąsiedniej prowincji. Opłata za kurs zazwyczaj może być negocjowana. Komfort jazdy jest niepewny. Może być w porządku – osobowy samochód z klimatyzacją, jak taksówka – ale może też się zdarzyć jazda w fotelu przykręconym w bagażniku, jako siódmy z pięciorga pasażerów na których zarejestrowany jest minivan. Różnie bywa.
Oczywiście, różnie bywa i z komfortem autokarów większych linii. Miękkie i twarde fotele, kuszetki i plastikowe taborety dostawiane w przejściu… wszystko zależy od okoliczności, pokonywanego dystansu, liczby pasażerów, szczęścia, układu gwiazd, widzimisię kierowcy… Różnie bywa.
Z największym komfortem jazdy miałem do czynienia na Tajwanie – pojedyncze fotele, rozkładające się na wszystkie strony, wyposażone w dotykowe ekrany z kilkunastoma filmami do wyboru. I kilkoma programami uruchamiającymi masujące wibracje. (Wracałem obok kierowcy, żeby nie było mi za dobrze.)

Autokary kursują do wszystkich istotniejszych punktów prowincji, do wsi pod miastem można dojechać miejskimi autobusami – ale co, jeśli jesteśmy we wsi, stosunkowo daleko od miasta, i chcemy przejechać do innej wsi? Znowu nie pozostaje nic innego, jak polegać na prywatnej inicjatywie. Na przykład na motocyklistach, którzy biorą pasażerów. W prefekturze Wuyuan nawet dostosowali swoje motocykle, mocując do kierownicy wydłużone ku tyłowi parasole, zapewniające pasażerowi osłonę przez słońcem. Nie będę wchodził w to, jak metalowy pręt przecinający na pół pole widzenia kierowcy wpływa na jego możliwości prowadzenia.
Wady? Oprócz konieczności spędzenia od kilku, do kilkudziesięciu minut za plecami spoconego kierowcy, oraz oprócz tego, że bycie pasażerem motocykla nigdy nie jest szczególnie wygodne – cena. Kilkakrotnie wyższa od ceny pokonania identycznego dystansu autobusem.

Pociągi. Najważniejsze – bilety należy kupować co najmniej z parodniowym wyprzedzeniem. Co prawda poza pierwszym tygodniem października (rocznica proklamacji ChRL, tydzień wolnego dla wszystkich, Chińczycy ruszają zwiedzać) i Nowym Rokiem (chińskim nowym rokiem – Chińczycy ruszają do domów; największa współczesna migracja ludzkości) powinniśmy być w stanie dostać bilet na ostatnią chwilę, ale bilet biletowi nie równy. Chińskie pociągi dzielą się na zwykłe i szybkie. Szybkie – chyba na wzór francuskich TGV – na razie kursują tylko pomiędzy najbardziej rozwiniętymi miastami na wybrzeżu, ale ich sieć rośnie.
Na tym podział biletów się nie kończy. Zwykłe pociągi oferują miejsca w pierwszej i drugiej klasie, a nocne dodają do tego tzw. „miękkie” i „twarde” kuszetki.

Miękka kuszetka – przedziały czteroosobowe, po dwie koje na ścianie (jedna nad drugą).

Twarda kuszetka – wagon bez przedziałów, po trzy koje na ścianie. Od piątej nad ranem oprócz obsługi z wózkami z jedzeniem zaczynają kursować akwizytorzy, sprzedający m.in. plastikowe bączki, które, kręcąc się, puszczają muzykę z wbudowanych głośniczków.

Siedzenia w pierwszej klasie – cztery fotele w rzędzie, po dwa po każdej stronie wagonu. Miękkie, z możliwością odchylenia oparcia. Sprawna klimatyzacja. Bardzo sympatyczne.

Siedzenia w drugiej klasie. Pięć miejsc w rzędzie, trzy z jednej, dwa z drugiej strony wagonu. Każda para rzędów jest zwrócona ku sobie, pasażerów oddzielają niewielkie blaty. Jest ciasno. Siedzenia są twarde. O odchyleniu czegokolwiek nie ma mowy. Współpasażerowie pokładają się na sobie, szukając pozycji, w której będą mogli zasnąć. Do tego nie mają szczególnych oporów przed pluciem na podłogę (o rzucaniu na podłogę łupin pestek słonecznika i innych rzeczy nawet nie ma co wspominać). Akwizytorzy są dodatkowo wyposażeni w przenośne zestawy nagłaśniające, by nikt nie mógł udawać, że nie słyszy, jak sprzedają szczoteczki do zębów o piątej nad ranem.
(Jeśli dramatyzuję, to tylko dlatego, że szesnastogodzinny przejazd z Nanchang do Xiamen spędziłem w takim właśnie wagonie.)

Krótko mówiąc – najlepiej polecieć samolotem.

Dni 35-38. Nanjing i wioski prowincji Jiangxi

2011-08-09T19:08:00.000+08:00

35 - Nanjing

Trudności nie skończyły się na deszczu i niemożności zakupienia biletów. Następnego dnia Janowi udało się zgubić aparat – a konkretniej, zapomnieć zabrać go wraz z resztą rzeczy, które położył na murku, gdy sprawdzaliśmy mapę. Błyskawiczny powrót taksówką na miejsce zdarzenia na nic się nie zdał, aparat wyparował.

Na plus Janowi należy zaliczyć to, że po paru „donnerwetterach” pogodził się ze stratą, i przez resztę dnia zwiedzał w dobrym humorze.

Nanjing poznawaliśmy głównie z taksówek, które zabierały nas od jednej polecanej przez Lonely Planet atrakcji do drugiej. W sumie i tak niewiele zobaczyliśmy – muzeum, grobowiec Ming Xiao (jedyny cesarz dynastii Ming pochowany poza Pekinem; grobowiec nazwano na cześć jego żony), kawałek murów miejskich (to przy nich Jan przypomniał sobie o aparacie, więc obejrzeliśmy je w przelocie, jedną nogą w taksówce) i Memoriał.

Memoriał jest muzeum/masowym grobem/pomnikiem pamięci 300 000 ofiar masowych egzekucji dokonywanych przez Japończyków na ludności cywilnej Nanjingu od zdobycia miasta w 1937 roku. „Masowy grób” nie jest przenośnią – jedną z części Memoriału jest hala wybudowana wokół jednego z częściowo rozkopanych grobów. Informacje o przyczynach zgonów, na jakie wskazują stany szczątków, nie pozwalają traktować tego miejsca jako „kolejnego muzeum pokazującego kości”. Wystawa – jeśli można tak ją nazwać – robi wstrząsające, organiczne wrażenie. Było mi niedobrze.

Jednocześnie – choć to pewnie nowszy dodatek – wszystko kończy się pozytywną nutą, Parkiem Pokoju poświęconym powojennej budowie chińsko-japońskiej przyjaźni.

Chciałbym się przekonać, jak pamięć o tych wydarzeniach wpływa na współczesnych mieszkańców Nanjingu – prawdopodobnie ze względu na datę mojej wizyty i lekturę rocznicowych artykułów na Wyborcza.pl nasuwały mi się skojarzenia z okupacją i zniszczeniem Warszawy po powstaniu – ale nie miałem kogo zapytać.

___

Zdjęcia!

http://www.wupload.com/file/85241187/34-35_Nanjing.rar

36-38 - Jiangxi

Do prowincji Jiangxi trafiłem z dwóch powodów. Po pierwsze, chciałem rozbić podróż z okolic Hangzhou/Nanjingu do Xiamen na dwie części, co nie do końca się udało, bo przejazd ze stolicy Jiangxi – Nanchang – do Xiamen trwał ponad szesnaście godzin. Dla porównania, z Xiamen do Szanghaju – dwukrotnie dłuższy dystans – będę jechał osiem godzin.

Drugim powodem były rozrzucone po prowincji wioski grupy etnicznej Hui, otoczone „nieskalanym środowiskiem”, w których „życie toczy się jak przed tysiącem lat” (swobodne cytaty za przewodnikiem Lonely Planet).

Jakby to powiedzieć… Tak, ale.

Nieskalane środowisko – prowincja Jiangxi jest bardzo malownicza, zwłaszcza jej północna część, blisko prowincji Anhui (i bardzo blisko Huang Shan). Zielone wzgórza, czasami zamiast lasem porośnięte szeregami herbacianych krzewów. Pomiędzy wzgórzami – potoki lub płaskie jak stół poletka ryżowe. Natomiast „nieskalane” jest już nieadekwatne. Do każdej oprócz najbardziej niedostępnej z wiosek, które odwiedziłem, prowadzi asfaltowa szosa, powstają mosty i wiadukty. Ponieważ okolica zaczęła przyciągać chińskich turystów (m.in. hasłem „prefektura Wuyuan – najpiękniejsza wieś w Chinach”) w większych miasteczkach jest pełno hoteli i hotelików. W wioskach zaś…

Tym sposobem docieramy do drugiego cytatu, „życie toczy się jak przed tysiącem lat”. Tu wiele zależy od tego, o której wiosce mówimy. We wszystkich pojawiły się dwujęzyczne tabliczki wskazujące kierunek zwiedzania i opisujące najciekawsze zabytki. W niektórych – to wszystko. Miejscowi żyją z uprawy roli, próbują nie zwracać uwagi na turystów a trzystoletnie domostwa pozostają zamieszkane i powoli popadają w ruinę. W innych większość mieszkańców przestawiła się na pełne utrzymywanie z turystów – wynajmując pokoje na nocleg, prowadząc sklepiki i restauracje czy sprzedając tradycyjne chińskie wyroby, od rzeźb z pachnącego drewna po taśmy z przemówieniami Mao.

Jak właściwie wyglądają te wioski grupy etnicznej Hui? Białe ściany, czarne dachówki. Domy zazwyczaj piętrowe, zewnętrzne ściany – murowane, wewnętrzne – drewniane, z fantastycznie rzeźbionymi panelami. Punktem centralnym jest wewnętrzny dziedziniec, tzw. „studnia światła” – bez dachu, więc oprócz światła daje też deszczówkę. Większość odwiedzonych przeze mnie wsi chwaliła się co najmniej tysiącletnią historią, ale budynki miały przeważnie od stupięćdziesięciu do trzystupięćdziesięciu lat.

W gruncie rzeczy powyższy opis pasuje do wszystkich wiosek. Oczywiście, jedna wyróżniała się szczególną świątynią, w innej zachował się dziewięćsetletni most, ale poza tym były dość podobne. Za to interakcje z mieszkańcami przebiegały… różnie. Jedna ze wsi niemal wyglądała na opuszczoną – ponieważ było niewiele po południu, mieszkańcy zrobili sobie przerwę. Największe skupisko znalazłem w jednym z domostw, gdzie grali w karty i domino na pieniądze (proszę mnie nie pytać, jak można grać w domino na pieniądze, nie zdołałem zrozumieć zasad). Po Wangkou – wsi, w której nocowałem – oprowadziła mnie czternastoletnia córka gospodarzy, a ja zrozumiałem może jedną trzecią tego, co mówiła. Po innej wsi oprowadził mnie w miarę sympatyczny miejscowy – zaczął od tego, że zaoferował, że zrobi mi zdjęcie na tle wioski, a potem nie chciał się odczepić, więc z każdym kolejnym krokiem byłem coraz bardziej przekonany, że na koniec zażąda ode mnie pieniędzy. Mniej więcej co trzydziesty krok miałem wyrzut sumienia, że może po prostu facet jest przyjazny względem przyjezdnych, a ja mam takie paskudne podejrzenia.

Ostatecznie zaskoczył mnie nie żądaniem, a kwotą – 10 yuanów za 40 minut było więcej, niż uczciwą ofertą, więc zapłaciłem bez wahania.

Co prawda zrozumiałem może jedną dziesiątą tego, co mówił, ale to już mój problem.

W większości wiosek lawirowałem pośród tłumu turystów (głównie grupowych wycieczek), ale byłem jedynym cudzoziemcem. Zapewniano mnie, że waiguoren często odwiedzają tę okolicę, ale pierwsze trzy białe osoby zobaczyłem dopiero na dworcu, czekając na autokar do Nanchang.

Były to jedyne białe osoby, które zobaczyłem przez trzy dni pobytu w Jiangxi.

___

Zdjęcia!

http://www.wupload.com/file/85241189/36-38_wioski_Jiangxi.rar

Dzień 34. Kryzys trzeciego dnia (podróży)

2011-08-03T22:41:00.000+08:00

Deszcz, kolejna próba załatwienia sprawy trefnych biletów kolejowych i błędne wskazówki zawarte w przewodniku zamieniły pierwszy dzień w Nanjingu w może nie męczącą, ale szalenie irytującą przeprawę.

Deszcz przyblokował nas w małej knajpce podczas obiadu i zmusił do zakupienia parasolek. Przynajmniej w przyszłości będziemy przygotowani, ale straciliśmy przez to dłuższą chwilę.

Trefne bilety Jan kupił jeszcze w Hangzhou – jeden to drobnostka, miejsce siedzące zamiast leżącego podczas dwunastogodzinnego przejazdu; drugi umożliwia podróż 4 sierpnia trasą, którą Jan zamierza pokonać 8 sierpnia. Wczoraj w Suzhou próbował je wymienić – bez powodzenia, kazano mu wrócić do Hangzhou i tam je wymieniać. W związku z tym spróbował kupić nowe, ale powiedziano mu, że będzie musiał czekać dwa dni. Tym razem nawet nie próbował ich wymieniać, od razu postanowił kupić nowe – ale na tutejszym dworcu można kupować bilety najwyżej cztery dni przed podróżą.

Dworzec opuściliśmy po 18 – zabytki, muzea i inne atrakcje turystyczne były już pozamykane. Mieliśmy jeszcze w planach wejście na czternastowieczną Wieżę Bębnów, która powinna być otwarta do północy, ale albo przewodnik nas oszukał, albo tego akurat dnia zamknięto ją wcześniej.

To wszystko prawdopodobnie nie irytowałoby mnie tak bardzo, gdyby nie to, że w Nanjingu spędzę w sumie półtora dnia – jutro o 20 mam pociąg do Nanchangu – i mam poczucie, że zmarnowałem już jedną trzecią tego czasu. Do tego perspektywa samotnego podróżowania przez kolejne dziesięć dni trochę mnie przytłacza, co wpływa na ogólne samopoczucie.

Nie, żeby nic nam dzisiaj nie wyszło. Po pierwsze, dużym osiągnięciem było odnalezienie autobusu, przejechanie piętnastu przystanków i znalezienie się dokładnie tam, gdzie chcieliśmy. Biorąc pod uwagę to, jak trudno się połapać gdzie co w Chinach jedzie, jestem z siebie dumny.

Po drugie, obejrzeliśmy Jangcy z potężnego, dwupoziomowego, liczącego cztery i pół kilometra mostu zbudowanego przez chińskich komunistów w latach 60. Była to pierwsza przeprawa kolejowa przez Jangcy. Wjazdu na most strzegą socrealistyczne figury żołnierzy rewolucji, przodowników pracy i kogo tam jeszcze. Widok ze szczytu jest raczej przygnębiający – ukryte w smogu miasto, doki, Jangcy po której nieustannie pływają wyładowane kontenerami barki – no i coś, co kiedyś było chodnikiem obecnie jest pasem dla skuterów, więc spacer nie należy do przyjemnych. Mimo to było to bardzo… unikalne… doświadczenie. W pozytywnym sensie.

___

Ogłoszenie parafialne: jutro wieczorem zabieram się nocnym pociągiem do prowincji Jiangxi. Prawdopodobnie nie będę miał dostępu do Internetu przez kolejne pięć dni. Może się mylę, zobaczymy, ale raczej do przyszłego tygodnia nie będzie nowych tekstów.

Dzień 33. Drugi rzut oka na Suzhou

2011-08-02T22:17:00.000+08:00

Kiedy Marco Polo odwiedzał tę okolicę, Chińczycy mieli takie powiedzenie: „na górze jest Niebo, na dole – Suzhou i Hangzhou”. Mogę się zgodzić z częścią dotyczącą Hangzhou, ale Suzhou? Od czasów Marco Polo sporo się zmieniło, miasto się potwornie rozrosło i niegdysiejsza „Wenecja Wschodu” została przykryta szkaradną, bezkształtną, betonową masą i nijak nie zasługuje już na to miano.

(Z drugiej strony w oryginalnej Wenecji byłem mając siedem lat, więc może trochę ją teraz idealizuję.)

Tyle na pierwszy rzut oka.

Na drugi rzut oka betonowa masa nadal tam jest, ale jeśli dobrze poszukać, można znaleźć przebłyski starego Suzhou. Miasto w dalszym ciągu słynie ze swoich ogrodów (niektóre założono ponad tysiąc lat temu), ale stare Suzhou nie ogranicza się wyłącznie do nich. Szeregi małych, białych domków ciągnące się wzdłuż krzyżujących się kanałów robią wrażenie, nawet jeśli najstarsza uliczka w mieście została przerobiona na pułapkę dla turystów. Przynajmniej jest w miarę gustowną pułapką – w starych budynkach mieszczą się herbaciarnie, kawiarnie, sklepiki z mniej lub bardziej dizajnerskimi ciuchami i minigalerie sztuki, ale całość wygląda całkiem zgrabnie. Zresztą po drugiej stronie kanału identyczne budynki są nadal zamieszkałe, a ludzie robią pranie w kanale. Razem daje to, jakby to ująć… niepowtarzalnie chiński efekt.

Drugim plusem Suzhou jest to, że zieleń nie ogranicza się do ogrodów. Nad kanałami zwieszają się kwitnące drzewa, jest kilka parków – nie jest to Hangzhou, ale trochę zieleni jest.

Trzecim plusem – i to mi się bardzo podoba – są starania, by miasto zachowało swój charakter. Nowe budynki projektowane są tak, by wtapiały się w okolicę, a przynajmniej nie odcinały boleśnie na jej tle. Koło jednego z parków wznosi się kompleks wielogwiazdkowego hotelu – najwyższy budynek ma może trzy piętra, wszystkie mają białe ściany i spadziste dachy przykryte czarnymi dachówkami. Wtapiają się. Nowy budynek muzeum Suzhou, mimo nowoczesnej bryły, jest w czerni i bieli, tak, że tworzy jednolitą całość z okolicą. To jest fajne.

Niestety, na każdy budynek który współgra z okolicą przypada pięć takich, które pasują do niej jak pięść do nosa. Do tego należy dodać, że fajne, zielono-biało-czarne fragmenty miasta to wysepki w morzu wyżej wzmiankowanej brzydoty. Innymi słowy – Suzhou ma swoje uroki, ale trzeba się namęczyć, żeby je znaleźć.

Z drugiej strony to, co wartościowe, wymaga wysiłku.

Z trzeciej strony (czyli wracamy do pierwszej strony, o ile mówimy o medalach), nie chciałbym tu mieszkać. A w Hanzghou mógłbym, przynajmniej przez jakiś czas.

___

Zdjęcia z Suzhou!

http://www.filesonic.com/file/1576636034

PS Jest gorąco. Białe wzory na mojej koszulce na ostatnim zdjęciu to nie nadruk, to sól pozostała po odparowaniu potu.

PPS Tak, koszulka ma również zwykły biały nadruk. Wiecie, o co mi chodzi.

Dzień 32. Tongli

2011-08-01T22:17:00.000+08:00

Z chińską koleją zapoznaję się na nowo na spokojnie, etapami. Pierwszy etap był bezbolesny – z Hangzhou do Suzhou, przez Szanghaj. Trzy godziny w pierwszej klasie – da się przeżyć (potem będzie gorzej; prawdopodobnie dużo gorzej).

Suzhou na pierwszy rzut oka wygląda tak, jak je zapamiętałem – wielki plac budowy. Większość zabudowy jest anonimowa i brzydka, czasami da się zauważyć jakiś bardziej malowniczy, zabytkowy budyneczek. Zazwyczaj brudny i zaniedbany. Zobaczymy, czy drugi rzut oka – jutro – odsłoni jakieś nowe strony miasta.

Skoro o malowniczych, zabytkowych budyneczkach mowa – nasz hostel mieści się w jednym z nich. Jest całkiem sympatyczny (ma darmowe wifi, co dodaje mu mnóstwo uroku), wspólne pomieszczenia są niemal przytulne, wypełnione zbiorem książek i filmów na dvd z których można korzystać podczas pobytu. Sypialnie za to są dość podstawowe – podłoga, sufit, cztery ściany, dwa piętrowe łóżka, trochę grzybów na ścianach. Da się wytrzymać.

Ponieważ podstawowe atrakcje Suzhou są mi znane, zostawiłem Jana, by sam je odwiedził, i wybrałem się do pobliskiego miasteczka Tongli. Przewodnik sugeruje, że Tongli znajduje się pod miastem, w rzeczywistości aby tam dojechać nie wyjeżdża się z miasta – w pewnym momencie zabudowa robi się tylko trochę mniej gęsta.

Tongli jest jednym z licznych w tym regionie miasteczek poprzecinanych kanałami. Założono je kilkaset lat temu (bodajże ok. 9 wieku n.e.), zdaje się, że rozwinęło się dzięki handlowi uprawianemu kanałami. Wstęp do ścisłego starego miasta jest płatny, ale sama okolica jest żywa – poza atrakcjami turystycznymi, w rodzaju zabytkowych pawilonów, rezydencji czy wciśniętych między budynki kieszonkowych ogrodów, urocze budynki wznoszące się nad kanałami są zamieszkane. Co z jednej strony sprawia, że są w widoczny sposób „zużyte”, a z drugiej – nadaje temu miejscu fajnej atmosfery. Co prawda wszystko jest tu nastawione na turystów, ale wystarczy zgubić się trochę z dala od głównych uliczek, by odnaleźć się w gąszczu wąskich alejek, gdzie nie znajdzie czatują żadni sprzedawcy.

Wspominałem, że wstęp do ścisłej starówki jest płatny – 100 yuanów, co na chińskie warunki jest dość wygórowaną ceną, ale bilet obejmuje ze dwadzieścia atrakcji rozrzuconych po starówce. Niestety zdołałem odwiedzić może cztery z nich. Dojazd z Hangzhou, szukanie hostelu i przejazd do Tongli zajęły dużo czasu i po prostu przyjechałem za późno. Z drugiej strony dwie godziny biegania wzdłuż kanałów mocno mnie zmęczyły, więc nawet gdybym przyjechał tu na cały dzień nie wiem, czy obejrzałbym dużo więcej.

Jutro zwiedzam razem z Janem, więc zostajemy w Suzhou.

___

Zdjęcia z Tongli! Mało, ale zawsze coś:

http://www.wupload.com/file/73459058/pakiet32_Tongli.rar

Dni 30-31. Jeszcze bardziej ostatni weekend w Hangzhou

2011-07-31T23:06:00.001+08:00

30
Jaime i Ian wyjechali nad ranem. Dziwne wrażenie – kampus jest pełen ludzi, jak zwykle, a jednocześnie wydaje się pusty, bo z dnia na dzień poznikały wszystkie znajome twarze. Uczestników kursu została garstka, a z takich, z którymi utrzymywałem jakiś kontakt – właściwie tylko Gert, Jan i Jacek. No i Phil, gdzieś na mieście, ze swoją chińską rodziną.
Weekend przeznaczony był na przygotowywanie się do wyjazdu i zbieranie sił przed nadciągającymi dwoma tygodniami, dlatego kampus opuściłem dopiero wieczorem, kiedy wraz z Gertem i Janem wybrałem się na tradycyjną, południowochińską kolację w Pizza Hut.

31
Nad ranem wyjechał Gert, a ja wreszcie usiadłem z przewodnikiem i internetową wyszukiwarką połączeń kolejowych by zaplanować resztę pobytu. Szczegóły mogą się zmienić, ale na razie wygląda na to, że w czwartek wieczorem – po dwóch dniach w Suzhou i półtora dnia w Nanjingu – odłączę się od Jana i pojadę na południowy zachód, do prowincji Jiangxi, gdzie spędzę jakieś cztery dni, jeżdżąc w tę i we w tę. Mam już bilet relacji Nanjing-Nanchang (stolica Jiangxi). Prawdopodobnie 8 sierpnia wieczorem pojadę nocnym pociągiem (16 godzin – pestka) do Xiamen, portowego miasta w prowincji Fujian. Jeśli wierzyć przewodnikowi, dookoła są fajne miejsca na jednodniowe wypady, więc mam nadzieję, że Xiamen będzie moją bazą przez jakieś 4-5 dni, żeby trochę odsapnąć od ciągłego pakowania i przerzucania się z miejsca na miejsce. Wreszcie 13 lub 14 sierpnia pojadę do Szanghaju, by 15 wrócić do Polski. (Zachęcam do znalezienia wszystkich ww punktów na mapie.)
Poza planowaniem i kupowaniem biletów, reszta dnia minęła na praniu, przeczekiwaniu deszczu, dwugodzinnym spacerze (ostatni rzut oka na Zachodnie Jezioro) i uciekaniu przed burzą w drodze powrotnej. Nie zdążyłem. Ponoć przez najbliższe parę dni ma padać codziennie, również w Suzhou i Nanjingu. Przekonamy się.
Na razie przyszła pora, by pożegnać się z Hangzhou. Bardzo mi się tu podobało, i poważnie myślę, by kiedyś wrócić na pełne dwa semestry nauki chińskiego na Uniwersytecie Zhejiang. A jak wyjdzie – zobaczymy.

Ogłoszenia parafialne:
Dotąd starałem się umieszczać teksty przynajmniej raz na dwa dni, ale przez następne dwa tygodnie może to być niemożliwe. Postaram się przynajmniej wrzucić jakieś podsumowanie na koniec tygodnia, ale nie mogę przewidzieć, czy i kiedy będę miał Internet i siły, żeby coś napisać.
W najgorszym wypadku wyślę duży, zbiorczy tekst 16 sierpnia z Warszawy.

Garść zdjęć

2011-07-30T22:21:00.000+08:00

Ostatnie zdjęcia z Hangzhou. Dość przypadkowe.
http://www.wupload.com/file/70689173/pakiet19-30.rar

Dni 28-29. Waiguoren i ostatki

2011-07-30T17:39:00.000+08:00

28
„Waiguoren” to chińskie określenie obcokrajowców. Dosłownie znaczy „ludzie spoza kraju”. Regularnie można je usłyszeć wypowiadane przez Chińczyków, którzy właśnie zobaczyli białego. Nawet tu, w Hanghzou, gdzie obcokrajowców jest całkiem sporo – choć możliwe, że Chińczycy, których dziwi ich widok, to przyjezdni z rzadziej odwiedzanych przez zachodnich turystów części Chin.
W wielu miejscach nie trzeba się nawet szczególnie wsłuchiwać, by usłyszeć owo „waiguoren” – jest ono wypowiadane głośno i połączone z pokazywaniem palcami, zwłaszcza w wykonaniu dzieci. Najczęściej pada wtedy fraza „waiguoren, ni hao!”, lub, jeśli zostaliśmy spostrzeżeni przez lingwistę, „waiguoren, hello!”.
Niedawno na terenie kampusu pewna Chinka nawiązała rozmowę z Ianem i ze mną. Rekrutowała nauczycieli angielskiego do szkoły, w której pracuje. Ian stwierdził później, że gdyby wszedł do Chinatown w swoim mieście i zaczął nagabywać miejscowych, by nauczyli go chińskiego, spotkałby się z odpowiedzią w rodzaju „ty taki owaki rasisto, urodziłem się tutaj, nie znam chińskiego”. W Stanach, dopóki ktoś się nie odezwie, nie da się ocenić, czy jest Amerykaninem czy nie. Tu sprawa opiera się na podstawowych skojarzeniach. Jest biały – zna angielski. A przede wszystkim: jest biały – jest obcy, i nie da się o tym zapomnieć.
Takie warunki sprawiają, że bardzo łatwo nawiązuje się znajomości, u podstawy których leży najprostszy wspólny mianownik – fakt nie bycia Chińczykiem. Działa również pewien pierwotny instynkt – w stadzie bezpieczniej – który przyciąga klientów do lokali przeznaczonych dla ekspatów, od miejsc nastawionych na studentów (tu – Ellen’s Bar, w Tianjinie – Alibaba; ściany obu pokrywają napisy pozostawione przez klientów z całego świata) po trochę szykowniejsze, przyciągające również szeroko pojętych ludzi interesu, jak Vineyard. Ludzie, którzy pewnie nie zamieniliby ani słowa, gdyby spotkali się w ojczyźnie (…szeroko pojętej ojczyźnie – „sferze kultury zachodniej”), od pierwszego słowa przechodzą na ty i wymieniają się doświadczeniami – bo nie są u siebie, więc czują potrzebę trzymania się razem.

A skoro o Vineyardzie mowa, w czwartek po raz trzeci i ostatni wzięliśmy udział w trivia night. Po dwukrotnym zajęciu drugiego miejsca staliśmy się zbyt pewni siebie i nawet nie zbliżyliśmy się do podium (co, biorąc pod uwagę to, że tym razem grało tylko pięć drużyn, jest osiągnięciem samym w sobie). Przynajmniej po raz trzeci wygraliśmy rundę filmową, udowadniając wszem i wobec naszą przewagę na tym polu.

29
Ostatni dzień Jaime i Iana w Hangzhou. Do tematu podeszli odmiennie – Ian pojechał wczesnym popołudniem na silk market kupić jedwabne szale dla mamy, pod wieczór poszedł na masaż a późnym wieczorem wrócił do akademika by się spakować.
Późnym wieczorem Jaime dopiero się rozkręcała, po paru godzinach spędzonych ze znajomymi z klasy w barze spotkała się z Ianem by się pożegnać, po czym ruszyła w dalszy obchód po mieście.
Jestem takim dobrym przyjacielem, że postanowiłem w miarę możliwości towarzyszyć obojgu.

Silk market składa się z trzech uliczek wzdłuż których stoją budynki wzorowane na klasycznej architekturze tego regionu (parterowe, o białych ścianach i spadzistych dachach krytych czarnymi dachówkami) i kilka równie nowych, ale niczego nie udających. We wszystkich mieszczą się sklepy z jedwabnymi koszulami, sukienkami, szlafrokami (co do jednego w stylu Hugh Hefnera), szalami i krawatami. Można tu również dostać całe bele jedwabiu, jeśli komuś zależy.
Mnie interesowały głównie wystawowe manekiny – niektóre miały fryzury rodem z amerykańskich filmów z lat 80., inne wyglądały, jakby strzelano do nich na poligonie a jeszcze inne straszyły pustym spojrzeniem martwych oczu i zastygłym wyrazem twarzy. Niektóre łączyły wszystkie te cechy.
Wieczorny masaż był drugim, na który wybraliśmy się podczas pobytu w Hangzhou, zresztą w tym samym składzie (Ian, Gert i ja). Poprzedniego zażyliśmy niedaleko kampusu, w wykonaniu twardych Chińczyków z muzułmańskiej prowincji Xinjiang. Jakby go opisać… pomyślcie o najbardziej relaksującym masażu, jaki możecie sobie wyobrazić, a następnie spróbujcie wyobrazić sobie jego przeciwieństwo… a ja zapewnię, że było jeszcze gorzej. To było dzień po powrocie z Huang Shan, a „zdrowotny” w nazwie „zdrowotny masaż” oznacza głównie to, że masażysta koncentruje się na miejscach, w których najbardziej boli. Owszem, zabiegł pomógł na zakwasy, ale wciąż nie jestem pewien, czy nie było to lekarstwo gorsze od choroby.
Tym razem wybraliśmy się do centrum i trafiliśmy w dziesiątkę. Znaczy: tym razem trafiliśmy na autentycznie relaksujący masaż. Pewnie dlatego, że żaden z nas nie wybrał opcji „zdrowotnej”.
Ostatnie spotkanie Jaime i Iana miało miejsce w McDonaldzie, do którego trafiłem z Ianem i Yi, jego chińskim przyjacielem z Ameryki (oryginalnie z Hangzhou). Od tego punktu zacząłem towarzyszyć Jaime w jej poszukiwaniach lokalu, w którym mogłaby spędzić ostatni wieczór w Hangzhou. Zaczęliśmy od wewnętrznego pierścienia budynków otaczających Yellow Dragon Sports Centre, które ku mojemu zaskoczeniu okazały się wypełnione barami. Prawdziwymi, chińskimi barami, rzadko (wcale?) odwiedzanymi przez obcokrajowców. Większość organizowała karaoke – cała sala patrzy, jak jedna osoba śpiewa – i jako takie nie były obiektem zainteresowania Jaime.
Po dwóch kolejnych, niezbyt udanych próbach, wylądowaliśmy w klubie który ktoś obdarzony niewiarygodną inwencją nazwał „Co-Co”. To dobry moment, żebym wyjawił, że nie przepadam za klubami. Sam nie tańczę a muzyka jest za głośna, żeby dało się rozmawiać, więc nie pozostaje mi nic innego, jak cierpliwie czekać, aż osoby, którym towarzyszę się wybawią. Jeśli dodać do tego tłum szczelnie wypełniający Co-Co, wyjątkowo złą muzykę i stroboskopowe oświetlenie otrzymamy coś, co w moim osobistym rankingu oscyluje pomiędzy trzecim a czwartym kręgiem piekła.
Ale to był ostatni wieczór Jaime w Hangzhou, więc zacisnąłem zęby i towarzyszyłem jej, dopóki sama nie miała dość.
(Fakt, że nie miałem już pieniędzy na taksówkę mógł, ale nie musiał, wpłynąć na moją determinację.)

____

Piątek był również dniem końcowego egzaminu. Który oblałem. Pocieszam się, że miałbym lepszą średnią, gdyby – podobnie jak na teście wstępnym – odbyła się również część ustna. A kiedy to nie działa, pocieszam się również tym, że dostałem maksymalne oceny za frekwencję i pracowitość, a zatem wina leży po stronie nauczycielek a nie mojej.
Zresztą certyfikat ukończenia kursu dostaliśmy jeszcze w czwartek. Mój dumnie obwieszcza: „ Mr. CERAN, KRZYSZTOF WOJCIECH from POLISH attended the courses of studies in Chinese Language and Culture in the International College of Zhejiang University” (pisownia oryginalna). Z kolei z mojego Student’s Academic Record można wyczytać, oprócz tego, że nie zdałem, że jestem dziewczynką, więc kto wie – może punkty też mi źle obliczyli?
Tak czy inaczej mam poczucie, że kurs mi sporo dał, a to, że nie zaliczyłem testu – cóż, trudno. Zdarza się.

Odpowiadając na pytania zawarte w komentarzach (…ponieważ nie jestem w stanie zamieszczać własnych komentarzy; dziwne te firewalle):
- nie próbowałem, ale widziałem lokale sieci Pho1000, więc zakładam, że da się.
- do Foshan jednak mam daleko. Poza tym chcę jeździć po miejscach, których jeszcze nie znam. A w ogóle, to nie mam żadnych namiarów na moich studentów, ani żadnego sposobu nawiązania kontaktu z nimi.

Ogłoszenia parafialne:
Mamy już z Janem bilety pociągowe Hangzhou-Suzhou i Suzhou-Nanjng. Nadal nie jestem pewien, co po Nanjingu, ale mam jeszcze parę dni na podjęcie decyzji.

Dzień 27. Plany na najbliższą przyszłość

2011-07-28T18:46:00.000+08:00

Koniec kursu za progiem. Większość uczestników opuszcza Hangzhou tuż po jego zakończeniu – część rusza zwiedzać, większość wraca do domu. Długo wahałem się, czy ruszyć w jakąś daleką trasę, np. do środkowych Chin i z powrotem, czy pozostać w szeroko pojętej okolicy, za to zwiedzić ją w miarę dokładnie.

Ostatecznie zadecydowało to, że nie chcę przez dwa tygodnie włóczyć się po Chinach samemu, a jedyną osobą z kompatybilnymi planami okazał się Jan. Wspólnie pojedziemy na północ, spędzimy dwa dni w Suzhou (w którym trzy lata temu spędziłem pół dnia) i kolejne trzy dni w Nanjingu. Potem pojedziemy we własne strony, Jan do Pekinu a ja – z powrotem na południe, może do prowincji Fujian, by przez kolejny tydzień włóczyć się po Chinach samemu.

Ale to dopiero w poniedziałek. Przed nami ostatni weekend w Hangzhou (tym razem naprawdę ostatni).

Dni 25 i 26. Kuchnia zagraniczna w Chinach

2011-07-27T21:49:00.000+08:00

Od soboty króluje upał. Klimatyzowane wnętrza można bezpiecznie opuszczać od godziny 16, choć lepiej poczekać do 18. Ze zwiedzania nici, poza kampus wychodzi się głównie na posiłki.
Nie pozostaje nic innego, jak pisać o jedzeniu.
Znowu.

Żaden problem. O chińskiej kuchni można pisać dużo – każda prowincja ma w repertuarze coś niespotykanego nigdzie indziej, poza tym tak naprawdę nie ma „kuchni chińskiej” – jest kuchnia północno-wschodnia, północno-zachodnia, kuchnia centralnych i południowych Chin…
No i jest jeszcze jedzenie z zagranicy, lub zagranicą inspirowane, którym pokrótce zajmę się dzisiaj.

Wspominałem już o chińskich tacos i burrito dostępnych na kampusie, mamy tu również hamburgery („hambobao”) – ale to tylko jedna strona medalu. Dużo ciekawsze są wyniki różnorakich procesów historycznych, takie jak oferta kuchni Makau – powstałej w XVI wieku kolonii portugalskiej, przekazanej Chinom w 1999. Łączy kuchnie kantońską i portugalską z elementami pochodzącymi z innych portugalskich kolonii, np. z kuchnią brazylijską, czego rezultatem jest między innymi Galinha à Portuguesa – kurczak po portugalsku, wbrew nazwie będący oryginalnym daniem z Makau – upieczony na złoto, z ziemniakami, w łagodnym sosie kokosowym, przypominającym curry (cyt. za Wikipedią, ja pamiętam tylko tyle, że był pyszny).
Portugalczycy przywieźli własne przepisy z drugiej półkuli, ale rezultat dostępny jest głównie w Makau i nielicznych restauracjach z kuchnią Makau i Hong Kongu (ponoć w Hangzhou jest jedna). Za to pomimo wieloletniej niechęci Chińczyków do Japończyków, japońskie restauracje są wszędzie. A przynajmniej należąca do Chińczyków sieć restauracji Ajisen Ramen jest wszędzie (w 18 z 22 prowincji). Ramen to kluski ryżowe, zazwyczaj w zupie, w której może pływać wszystko – kawałki mięsa, warzywa, jajka, krewetki, małże, grzyby. Bardzo pożywne, niestety, odkąd ostatni raz u niech jadłem (gdzieś w 2008) podnieśli ceny. W miarę łatwo można również dostać sushi, od bardzo taniego i nijakiego po nieco droższe, ale dużo lepsze.
Z japońskich inspiracji ostatnio ze zdziwieniem odkryłem na nightmarkecie takoyaki – kulki rybne (choć, jeśli wierzyć Internetowi, tak naprawdę powinny być z ośmiornicy – może nie dogadałem się ze sprzedawcą) podawane z masą niemożliwych do zidentyfikowania dodatków, suszonych wodorostów, wasabi i czego tam jeszcze, pakowanych w kartonowe pudełka, do jedzenia wykałaczkami. Były zaskakująco dobre (zaskoczenie polegało głównie na tym, że wyglądały strasznie – później wrzucę zdjęcie).
O ile kuchnia japońska wiąże się z powojennymi resentymentami, o tyle kuchnię południowokoreańską Chińczycy przywitali z otwartymi ramionami, wraz z południowokoreańską popkulturą – muzyką, filmami i (zwłaszcza) telenowelami. Kimchi jest niemal wszechobecne, więc jest ostro. W restauracjach dominuje „koreańskie barbecue” – kelner przynosi półmiski z małymi kawałkami mięsa, które można własnoręcznie smażyć na wbudowanym w stół palniku. Usmażone kawałki je się zawinięte w liście sałaty.
To pewnie bezpodstawne uproszczenie, ale mam wrażenie, że lepsze koreańskie restauracje to te, w których należy zdjąć buty i usiąść na podłodze, wokół niskiego stolika.
Jest wreszcie w Chinach dostępna kuchnia zachodnia, a raczej chińskie wyobrażenie zachodniej kuchni. Zacznijmy może od podstaw – nie licząc bardziej ekskluzywnych (czyt. bardzo drogich) miejsc, takie restauracje funkcjonują właśnie pod szyldem „kuchnia zachodnia”, wrzucając do jednego worka włoskie makarony, francuskie croissanty i amerykańskiego grilla. Nierzadko dosłownie – miska spaghetti przykryta stekiem wołowym czy jajko na boczku, na pizzy, nie należą do rzadkości.
Można założyć, że przynajmniej w Pizzy Hut czy KFC jedzenie będzie wyglądało, jak należy, ale odkąd wielkie sieci dostosowują ofertę do danego regionu, nic już nie jest pewne. Może z wyjątkiem tego, że oferta śniadaniowa McDonald’s jest koszmarna bez względu na długość geograficzną.

Dni 23-24. Ostatni weekend w Hangzhou

2011-07-25T21:44:00.000+08:00

Ostatnich parę dni przed weekendem regularnie kropiło. W sobotę słońce powróciło w pełni chwały, a temperatura skoczyła do trzydziestu paru stopni. Dobrze się złożyło, że akurat tego dnia wybraliśmy się na „rafting”.
Cudzysłów jest jak najbardziej na miejscu – spływ bambusowymi tratwami był wyjątkowo leniwy, po drodze mieliśmy do pokonania tylko dwa łagodne progi. Okolica była całkiem ładna, składała się głównie z zielonych wzgórz, kęp bambusa i bawołów leżących po pysk w wodzie. Główną atrakcją byli Chińczycy, którzy wybierając się na spływ zabierali pistolety na wodę, od najprostszych ręcznych pompek po wielolufowe karabiny, więc tratwy prowadziły regularną wymianę ognia. Na szczęście był z nami Yi, chiński przyjaciel Iana, który przekonał nas do zakupu najprostszych pompek, więc mogliśmy się bronić, choć ich zasięg był mizerny. Zresztą na tratwie mieliśmy parę Chińczyków z sześciomiesięcznym dzieckiem, więc nasz sternik trzymał nas z dala od większości starć.
Po powrocie na parking przekonaliśmy się, że musimy czekać jeszcze dwie godziny na autokar. W pobliżu były schodki schodzące nad samą wodę, a ponieważ początek spływu był w górze rzeki, co chwila przepływały tamtędy tratwy. Dla zabicia czasu wziąłem pompki Iana i Yi, zasadziłem się nad wodą i przez półtorej godziny lałem Chińczyków. Sam również byłem lany, zazwyczaj dużo bardziej – choć nie byłem jedyną osobą atakującą z brzegu, Chińczycy na tratwach zazwyczaj koncentrowali się na mnie, jako jedynym obcokrajowcu. W każdym razie bawiłem się dobrze, Chińczycy – zazwyczaj dysponujący przewagą liczebną i lepszym uzbrojeniem – również, a na dodatek dookoła mnie zgromadził się mały tłumek kibiców. Pod koniec nawet oddawali mi swoje pompki, kiedy moje się psuły.
Trochę spaliło mnie słońce, co skutecznie zniechęciło mnie do dalszych wypadów poza kampus. Poza tym po południu rozpętała się burza.

Przy okazji dziękuję wszystkim za troskę, ale nie zbliżałem się do pociągów w sobotę. A do Wenzhou, koło którego doszło do zderzenia, nawet się nie wybieram.

W niedzielę temperatura oscylowała wokół 33 stopni, choć według Internetu „temperatura odczuwalna” wynosiła 44. Wystarczyło, by poza posiłkami nie wyściubiać nosa poza akademik. Po południu znowu rozpętała się burza. Po burzy, kiedy jeszcze zaszło słońce, zrobiło się na tyle znośnie, że pojechaliśmy na nightmarket. Znowu kupiłem trochę filmów na dvd, dla odmiany działające. Dla jeszcze większej odmiany kupiłem je w celach edukacyjnych – zamierzam szlifować język na japońskich animacjach z chińskim dubbingiem. Mógłbym również ćwiczyć znaki, gdyby nie to, że to piracka kopia tajwańskiego wydania, więc napisy wykorzystują tradycyjne (czyt. o wiele bardziej skomplikowane) znaki.

Dzień 22. Huzhao

2011-07-23T19:30:00.001+08:00

Nie licząc lotnisk, w Chinach nie ma kantorów. Pieniądze można wymieniać w bankach, punktach Western Union i niektórych bardziej luksusowych hotelach. Aby wymienić pieniądze należy mieć przy sobie dwie rzeczy – gotówkę, co oczywiste, i paszport (chiń. huzhao), o którym udało mi się w piątek zapomnieć. Więc z powrotem do akademika, z powrotem do okienka w banku, gdzie poinformowano mnie, że jest już piąta i już nie pracują. Mój błąd, powinienem pamiętać o paszporcie.

Zwłaszcza, że jest potrzebny wszędzie. Wymiana pieniędzy – paszport. Wprowadzanie się do hotelu – paszport. Wsiadanie do pociągu – paszport.
Ponoć w czasie olimpiady w Pekinie nawet taksówkarze prosili obcokrajowców o paszport.
Zakładam, że to wszystko po to, by władze wiedziały dokładnie co na terenie kraju robią cudzoziemcy. Jak dotąd tylko raz udało mi się opędzić legitymacją uniwersytecką gdy proszono mnie o paszport – z drugiej strony, w legitymacji są numery mojej wizy i paszportu, więc to żadna różnica.

Dni 20-21. O jedzeniu…

2011-07-23T07:11:00.000+08:00

…bo zawsze znajdzie się pretekst, żeby napisać coś o jedzeniu. W tym wypadku był to obiad z Gertem i Ianem, podczas którego wymienialiśmy się historiami o co bardziej egzotycznych potrawach, jakie jedliśmy lub widzieliśmy w Chinach. Tysiącletnie jaja (kurze jaja zakopywane na parę dni w ziemi), kurze stopy, kacze móżdżki, suszone szczury, pieczone psy i zupa z kotów (ponoć znakomicie rozgrzewa w zimie) – standard, o którym zawsze się słyszy.
Przy czym żaden z nas nie próbował szczurów, psów i kotów. Nawet kaczego móżdżka nie tknęliśmy. Po części dlatego, że jemy w paru punktach w pobliżu akademika, które nie oferują tego typu specjałów, po części dlatego, że są one po prostu rzadko spotykane. Tak, w Kantonie widywałem psie półtusze na bazarze, ale nawet tam większość Chińczyków, z którymi rozmawiałem, nie była szczególnie entuzjastycznie nastawiona do idei jedzenia najlepszych przyjaciół człowieka.
Oczywiście, można snuć teorie na zasadzie „w końcu nie mogę być pewien, co tak naprawdę jem”, siłę oddziaływania których wzmacnia to, że w nazwach wielu potraw „mięso” występuje bez żadnych dodatkowych informacji („makaron z mięsem”, „kawałki mięsa o smaku/zapachu ryby”, etc.). Ale zasada jest prosta – samo „mięso” oznacza wieprzowinę, która po prostu jest najpowszechniejsza. Mięsne fundamenty chińskiej kuchni tworzą oprócz niej: cielęcina, baranina i kurczaki. W nadmorskich prowincjach dochodzą jeszcze ryby i owoce morza, ale nawet tu świnia to podstawa.
Egzotyka zaczyna się na poziomie tego, co z taką świnią się robi. Na śniadaniu świnia może występować np. w podsmażanych pierożkach mięsno-warzywnych (jiaozi) lub bułkach faszerowanych mięsem, gotowanych na parze (baozi). Swoją drogą mięsne baozi i słodkawe kulki ryżowo-sezamowe to jedyne, co mi smakuje z oferty śniadaniowej restauracji mieszczącej się na parterze akademika. Chińskie śniadania z kleikami ryżowymi (z mięsem lub warzywami), smażonymi kluskami (z mięsem lub warzywami) i smażonymi w głębokim tłuszczu pałkami z ciasta chlebowego nieszczególnie mi podchodzą. Jem więc baozi i kulki sezamowe na zmianę z bananami z jogurtem, lub po prostu odpuszczam śniadanie – zwłaszcza, kiedy spóźniam się na zajęcia.
W przerwie między zajęciami odwiedzamy stoisko z zhen zhu nai cha (czyt. dżen dżu naj cza) – rozrabianymi z proszku owocowymi napojami mlecznymi, zazwyczaj z kulkami z tapioki. Tapioka nie jest szczególnie smaczna, na szczęście można ją wymienić na całkiem niezłe galaretki z kokosa (często spotykane w jogurtach). Na tym samym stoisku można dostać tacos i burrito, jak dotąd jednak brakowało mi odwagi, by spróbować chińskiej kuchni meksykańskiej.
Wraz z końcem zajęć (11:30) przychodzi pora na obiad, lunch, czy jak kto tam chce to nazywać. Próbowaliśmy kilku miejsc, jednak najczęściej wybór sprowadza się do restauracji w akademiku i pobliskiej jadłodajni muzułmańskiej. Muzułmańskie jadłodajnie można znaleźć w wielu chińskich miastach, zazwyczaj są prowadzone przez Ujgórów z prowincji Xinjiang i Gansu. To jedne z niewielu lokali, które raczej nie podają wieprzowiny. Można w nich za to dostać najlepsze makarony – z mięsem (cielęcina, baranina), na ciepło, na zimno i w zupie. To właśnie tu przekonałem się, że jajko sadzone utrzymuje się na powierzchni zupy. Człowiek uczy się całe życie.
A skoro już o jajkach mowa – ryż z jajkiem to jedna z najprostszych i najtańszych potraw, jakie można dostać w Chinach. Moja ulubiona wersja pochodzi z koreańskich restauracji, które mieszają ryż z kimchi – kiszoną kapustą i papryczkami – a na wierzch rzucają sadzone jajko z płynnym żółtkiem. Jest jednak coś prostszego i tańszego – jajko z pomidorem. Ot, jajecznica z pomidorem. Można ją dostać wszędzie. Również w postaci zupy, choć tego już nie polecam, konsystencja jajecznej zawiesiny w cieczy nie musi wszystkim pasować (czyt. mi nie pasuje).
Inne potrawy, które najczęściej wybieramy w restauracji w akademiku to standardowa wieprzowina w sosie słodko-kwaśnym, wieprzowina w sosie kwaśnym i gotowana zielona fasolka z czosnkiem i jakimiś podejrzanymi grzybami.
(Nawiasem mówiąc, każdy indywidualnie zamawia małą miskę ryżu. Ryż, choć towarzyszy większości chińskich posiłków, zazwyczaj nie jest składnikiem potraw, a dodatkiem.)
Nie, żebyśmy trzymali się tylko tych potraw, ale na początku trochę ograniczało nas menu – chińskie trudno było rozczytać, a karty z obrazkami przygotowano tylko dla kilkunastu wybranych potraw, i jakoś tak się przyzwyczailiśmy. Po kilku próbach rozczytania chińskiego menu zacząłem eksperymentować, ale zazwyczaj kończyło się to marnie – „jajko na parze z suszonymi krewetkami” okazało się miską wypełnioną jajeczną masą o konsystencji ledwo ściętej galaretki, posypaną suszonymi krewetkami bez smaku, od której będę się w przyszłości trzymał z daleka. Z kolei kluski ryżowe z krabem zaskoczyły mnie stanem skupienia kraba (leżał w skorupie na wierzchu sterty kluch; na szczęście był częściowo rozczłonkowany, i jakoś dało się do niego dobrać). Odkryciem zeszłego tygodnia są za to ciastka ryżowe z dodatkiem zielonej herbaty, posypane sezamem, ze słodką pastą z bulw taro (nazwa gatunkowa: kolokazja jadalna).
Menu kolacyjne pokrywa się z obiadowym, więc nie mam co się rozpisywać na jego temat.
Z bieżących wiadomości – jutro drugie podejście do chińskiego raftingu. Poprzednim razem utopiłem aparat, więc waham się, czy tym razem w ogóle go brać. Z jednej strony głupio byłoby utopić kolejny, z drugiej – żeby tak nie mieć ani jednego zdjęcia?
Pozostaje rzucić monetą.

Dzień 19. Przesilenie

2011-07-20T17:55:00.000+08:00

Przez intensywne zwiedzanie, które zdominowało pierwsze półtora tygodnia, nie mam już pomysłów na to, co jeszcze można w Hangzhou zrobić/zobaczyć. Z Jaime i Ianem zaczynamy już krążyć po tak egzotycznych atrakcjach jak Źródło Skaczącego Tygrysa, ponoć dające najlepszą wodę w okolicy. Nie mówię, że mi się nie podobało, leży w ładnej okolicy, obudowane klasycznymi chińskimi pawilonami (choć ustawione w pobliżu metrowy czajnik i gipsowy tygrys nadają im lekko odpustowy klimat) i w ogóle, ale w porównaniu z poprzednimi miejscami które odwiedzaliśmy jest, powiedzmy, nieco mniej spektakularne.

Oczywiście, Hangzhou to duże miasto i pewnie sporo jeszcze się tu znajdzie, wystarczy poszukać. Z drugiej strony – więcej popołudni spędzonych w akademiku to więcej czasu na naukę, a że styl prowadzenia zajęć nowej nauczycielki wymaga dużo porządniejszego przygotowania, to się nawet dobrze składa.

Dzień osiemnasty. Nowe otwarcie

2011-07-19T22:11:00.000+08:00

Zgodnie z zapowiedzią od poniedziałku mamy nową nauczycielkę. Przerzuciła na nas część pracy, którą pani Zhuang wykonywała z nami podczas zajęć, a na dodatek mówi mniej wyraźnie, więc mam problemy ze zrozumieniem jej słów. Na dodatek ma w zwyczaju bardzo się dziwić, kiedy ktoś z klasy złoży błędną wypowiedź, jakby wymyślanie takich błędów przekraczało wszelkie pojęcie, co strasznie zbija z tropu. Przynajmniej mnie.

Na razie nie jestem do niej przekonany, ale kto wie, może to kwestia kiepskiego wrażenia, a dalej będzie lepiej. A jeśli nie… zostały już tylko niecałe dwa tygodnie kursu. Jakoś to będzie.

Z cyklu ogłoszeń parafialnych: dziękuję za wszystkie komentarze, czytam je z uwagą, ale ze względu na skomplikowane połączenie z serwerem blogu (patrz „Dzień 5. Internet w Państwie Środka”) udaje mi się do nich dotrzeć może raz w tygodniu – w każdym razie, z dużym opóźnieniem – a odpowiedzieć jak dotąd nie udało mi się ani razu. Ale staram się uwzględniać ewentualne sugestie i prośby.
A zupki chińskie to podobno „fang mian” – „wygodne kluski” – ale nie udało mi się tego potwierdzić w żaden sposób.

Dni 16 i 17. Deszcze i mgły nad Huang Shan

2011-07-18T23:15:00.000+08:00

Droga z Hangzhou pod znajdującą się w sąsiedniej prowincji Anhui Huang Shan (Żółtą Górę) wiedzie wśród pokrytych mieszanymi, liściasto-sosnowo-bambusowymi lasami wzgórz. Nad ranem, spowite mgłami, nawet oglądane z trasy szybkiego ruchu, miały w sobie coś magicznego, a i tak były zaledwie przedsmakiem tego, co czekało nas na miejscu.

Wbrew nazwie, Huang Shan to nie pojedyncza góra, lecz niewielkie pasmo, którego najwyższy wierzchołek znajduje się 1864 metry nad poziomem morza. Cytując Wikipedię: „Charakterystyczne dla gór Huang Shan są granitowe szczyty […] w 1990 roku wpisane na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Góry Huang Shan wielokrotnie wykorzystywane były jako motyw w chińskiej literaturze i malarstwie. Były też inspiracją dla Jamesa Camerona dla gór Alleluja z filmu Avatar.”

Na górę można się wciągnąć jedną z dwóch gondolek marki Doppelmayr (odetchnęliśmy z ulgą, widząc, że nie zawierzamy naszych żyć dziełu chińskiego przemysłu). Potem od wierzchołka do wierzchołka, od jednego punktu widokowego do drugiego i od jednej słynnej sosny do drugiej chodzi się na piechotę. Nie ma mowy o górskich szlakach – ścieżki są wybetonowane, każdą różnicę wysokości pokonuje się kamiennymi schodkami – jednak przy tej ilości turystów nie można narzekać na to rozwiązanie. Gdyby przy takim tłoku trzeba było jeszcze radzić sobie z osuwającymi się kamieniami i innymi takimi… byłoby źle.

Chodziliśmy z przewodnikiem. Nasza siódemka (Ian, Paulina i jej znajomi z pracy – Włoszka, dwóch Kanadyjczyków i Niemiec – no i ja) była tylko częścią większej wycieczki, złożonej, poza nami, z samych Chińczyków. Przewodnik mówił więc po chińsku – dużo i szybko, tak, że rozumiałem może jedną piątą, pewnie mniej. Na szczęście niemal wszystkie tabliczki na szlaku były dwujęzyczne, więc mogliśmy się dowiedzieć, czym jedna słynna sosna (np. „Sosna czarnego tygrysa”) różni się od innej (np. „Sosny witającej gości”). Żadna nie zdołała przebić „Jednoczącej sosny”, pod którą „w maju 2001 roku towarzysz Jiangzemin odśpiewał wraz z partią pieśń „W jedności siła””.

Nabijam się z sosen – a pośrednio z chińskiego stylu zwiedzania, od jednego obiektu z tabliczką do drugiego, byle zrobić sobie zdjęcie pod jakimś słynnym napisem – ale góra zrobiła na mnie wielkie wrażenie. Skalne iglice o dziwnych kształtach, pionowe ściany, co chwila skrywające się za chmurami, tak, że odnosiło się wrażenie, że na świecie nie ma niczego poza wierzchołkiem, na którym akurat byliśmy. Niesamowite przeżycie. Zresztą – obejrzyjcie zdjęcia:
http://www.wupload.com/file/59520670/16-17_Huang_Shan.rar (to ten sam pakiet, który wrzuciłem w niedzielę na Facebooka).

Najsłynniejszym widokiem, który można dostrzec z Huang Shan, jest „morze chmur”, widziane kiedy warstwa chmur leży poniżej szczytu, a nad nim rozpościera się błękitne niebo. Niestety, kiedy my tam byliśmy chmury były na wysokości szczytu, a nie poniżej. Co również miało swój urok (patrz wyżej), ale miało też i złe strony. Po pierwsze, mgła co jakiś czas ograniczała widoczność, by późnym popołudniem zgęstnieć tak, że nie było już mowy o żadnych panoramach. Po drugie, wznoszące się po zboczu góry chmury + opadająca wraz ze wzrostem wysokości temperatura = deszcz. Który kropił z przerwami właściwie odkąd wciągnęliśmy się na szczyt, by późnym popołudniem przybrać na sile.
Na górze jest czterogwiazdkowy hotel i kilka hosteli. My nocowaliśmy w jednym z tańszych. Dziewięcioosobowy pokój (dokooptowano nam dwie Chinki z naszej wycieczki), azjatyckie toalety, pryszniców nie stwierdzono. Ewidentnie dostaliśmy to, za co zapłaciliśmy.

Drugim najsłynniejszym widokiem, który można dostrzec z Huang Shan, jest wschód słońca. Aby go nie przegapić wstaliśmy o 3.15 – jak się miało okazać, dobrą godzinę za wcześnie – i wyszliśmy w ciemną noc i siąpiący deszcz, prowadzeni przez Iana, który oświetlał drogę swoim iPhonem. Trochę pobłądziliśmy, szukając najlepszego miejsca by obserwować wschód. Ostatecznie stanęło na punkcie widokowym, gdzie gromadziło się najwięcej Chińczyków. Kiosk z przekąskami otwarty o czwartej nad ranem również był pewną wskazówką.

Tłum Chińczyków gęstniał. Około piątej zaczęło się robić jasno. Deszcz nie przestał padać. Mgła ani nie opadła, ani się nie podniosła. Słońce najprawdopodobniej wstało, nie znalazł się świadek, który mógłby to potwierdzić.

Wraz z przewodnikiem pochodziliśmy potem jeszcze dwie, trzy godziny – tym razem przy dość uciążliwym deszczu i w mgle skrywającej wszystko. To też miało swój urok, ale kiedy pojawił się wybór – zejść na dół ścieżką, czy zjechać drugą gondolą, wybraliśmy gondolę. Na decyzji zaciążyły chlupoczące buty i fakt, że niektórzy (m.in. autor tych słów) do ochrony przed deszczem mieli jedynie bluzę z kapturem, która po sześciu godzinach przemakania straciła nieco na skuteczności.

Podsumowując – Huang Shan było niewiarygodne. Pogoda mogła być ciut lepsza. Z drugiej strony, ponoć można pojechać tam na weekend i chodzić we mgle przez cały czas, więc pół dnia zapierających dech widoków to i tak niezły wynik.

Na dodatek jedyne, co poszło nie tak z naszej winy, to trochę za wczesna pobudka, a wypadkami losowymi nie ma co się przejmować – i tak nic się na nie nie poradzi.

Dni 14-15 w telegraficznym skrócie i zdjęcia

2011-07-15T19:50:00.000+08:00

Najciekawszym wydarzeniem dnia wczorajszego była trivia night w Vineyard - jednym z lokali dla ekspatów. Drużynowy konkurs wiedzy ogólnej z darmowymi drinkami za każdą wygraną rundę, w którym zabrakło nam jednego punktu do ostatecznego zwycięstwa. Rewanż za tydzień.

Dzisiaj po zajęciach - półmetek kursu! - nie opuszczałem akademika. Trzeba było się przygotować do jutrzejszego wyjazdu. Phil przeprowadził się z kampusu do zaprzyjaźnionej chińskiej rodziny, z którą spędzi ten weekend, w związku z czym jego miejsce na wyjeździe zajął Ian. Poza tym wszystko w normie, wszyscy zdrowi. Pada. No, kropi. Co jest dość przyjemne, bo odrobinę obniża temperaturę.

A oto obiecane zdjęcia. Nie ma ich wiele.
http://www.wupload.com/file/57310427/pakiet11-14.rar

Następny wpis najprędzej w poniedziałek.

Dzień 13. O chińskich słodyczach

2011-07-15T16:51:00.000+08:00

Wraz z Jaime i Ianem wybrałem się w środę na poszukiwanie „starej uliczki Qinghefang”, nie wiedząc właściwie czego się spodziewać – mój przewodnik poświęca jej może dwa zdania a przewodnik Iana jest po chińsku.
Znaleźliśmy kwartał starych, odrestaurowanych budynków z przełomu XIX i XX wieku. Wśród nich było kilka tradycyjnych aptek, przychodnia, parę herbaciarni/kawiarni i restauracji oraz hostel. Resztę wypełniały sklepy z rękodziełami lub tandetą dla turystów. Zazwyczaj jedno i drugie można było znaleźć pod jednym dachem. Na skraju, w widocznie nowszych (choć udających stare) budynkach mieściły się McDonald’s, Häagen-Dazs i inne takie.
Okolica roiła się od turystów, którzy mogli się zaopatrzyć (jak Jaime) w wyplatane z liści figurki zwierząt lub plastikowe, machające liśćmi kwiatki zasilane baterią słoneczną (jak Ian). Można było również skosztować lokalnych słodyczy.
A właściwie „słodyczy”, ponieważ większość semi-deserowych przekąsek dostępnych w Chinach nie jest szczególnie słodka – przynajmniej nie te tradycyjne. W sklepach można oczywiście kupić batoniki, czekoladki i co tam jeszcze (choć ze względu na powszechną wśród Azjatów nietolerancję laktozy i przyzwyczajenie do innych smaków, one również pozostawiają wiele do życzenia), ale tradycyjne słodycze to np. ciastka z pastą ze słodkich ziemniaków lub z czerwonej fasoli. Taka pasta jest… powiedzmy, że słodkawa. Zresztą jeśli o czerwoną fasolę chodzi, to wolę ją w takiej postaci, niż zmieszaną z lodami. A ponieważ Chińczycy trochę inaczej rozróżniają między owocami a warzywami, to nie jedyne lody, których raczej nie znajdziemy w ofercie Grycana - są jeszcze lody groszkowe i kukurydziane. Kukurydziany może być również jogurt.
Nie, żeby Chińczycy w ogóle nie robili dobrych lodów. Niedaleko Qinghefang trafiliśmy na mały sklepik, w którym można dostać świeże lody owocowe, robione na oczach klienta ze zmiksowanych owoców. Cały proces, od wybrania owocu do otrzymania tekturowego kubka lodów, trwa może pięć minut i kosztuje 10 yuanów (równowartość jednego dania w większości tanich, ulicznych knajp). Lody były przepyszne.
Zresztą owoców jest wiele i łatwo je dostać – nie tylko na bazarach, pojedyncze uliczne stragany, sklepiki czy całkiem spore markety wyłącznie z owocami rozrzucone są gęsto po całym mieście. W ofercie mają jabłka, czereśnie (absurdalnie drogie; w miarę tanie są może przez trzy tygodnie w szczycie sezonu), banany, winogrona, mango, papaje, liczi, pitaje (smocze owoce) i wiele innych, których nazw nie znam. Ponieważ warzywa w kuchni chińskiej niemal zawsze są zagotowane na śmierć, dobrze się składa, że niedobór witamin można uzupełnić owocami. Dla wygody można kupować fragmenty owoców na patyku (pałeczce) – zazwyczaj plastry melona lub arbuza – lub posiekane na kawałki i zapakowane w plastikowe torebki ananasy, jedzone przy pomocy wykałaczki. Trochę bardziej skomplikowanym deserem są owoce na patyku oblane karmelem, choć wśród truskawek, kawałków jabłek itd. można czasem trafić pomidora. A to i tak lepsze połączenie, niż kartofle w karmelu, które jadłem w Kantonie.
Ot, egzotyka.

Dzień 12. Temat zastępczy #3.

2011-07-13T23:30:00.001+08:00

Ponieważ w poniedziałek nie udało się dotrzymać postanowienia o nicnierobieniu, we wtorek podszedłem do tego zadania ze zdwojonymi siłami.
To nie do końca prawda – przeznaczyłem popołudnie na pracę domową, przygotowywanie się do zajęć dnia następnego a nawet, z entuzjastycznego rozpędu, zacząłem powtarzać wiedzę wyniesioną z zeszłotygodniowych zajęć. Także zrobiłem dużo, za to nie ruszyłem się z pokoju do późnego popołudnia, kiedy wyszedłem na krótki, godzinny spacer. Zmarnowałem dwadzieścia minut, by bardzo okrężną drogą dotrzeć do punktu odległego może o pięćset metrów od akademika – najwyraźniej nie opanowałem jeszcze do końca geografii Hangzhou. Poza tym wróciłem ze spaceru z ponad dwukilogramowym melonem, więc powinienem również popracować nad asertywnością w kontaktach z chińskimi sprzedawcami.
Oh, well. Live and learn.
Zbliżamy się do półmetku kursu. Sądzę, że sporo mi daje. Przede wszystkim przekonałem się już, że poziom mojego chińskiego jest lepszy, niż mi się wydawało, choć tu bardziej przysłużyły się przypadkowe rozmowy z Chińczykami. Nadal najgorzej idzie mi pisanie znaków. Co prawda wszystkie moje prace pisemne, polegające na układaniu zdań z wykorzystaniem konkretnych słów, zostały wycenione na A-, ale gdybym miał je pisać bez słownika w ręku nie byłoby tak różowo.
Od poniedziałku zajęcia będzie prowadziła nowa nauczycielka. Mam nadzieję, że nie będzie to zmiana na gorsze.
Z innych wiadomości – w weekend wybieram się na Huang Shan, jedną z najsłynniejszych chińskich gór (podobno). Jadę z Philem, Pauliną (znajomą z Hong Kongu/Tajwanu) i jej znajomą, jeśli dobrze zrozumiałem. W gruncie rzeczy to one organizują wyjazd, my pasożytujemy. Szczegóły w poniedziałek.

Dzień jedenasty. Tempus fugit w skali mikro i makro.

2011-07-12T19:33:00.000+08:00

Po aktywnie spędzonym weekendzie zapanował konsensus, by w poniedziałek nieco odsapnąć, odespać, odpocząć, słowem – po zajęciach nie ruszać się nigdzie z akademika.
W związku z powyższym trudno powiedzieć, jak i dlaczego doszło do tego, że po szesnastej poszliśmy w szóstkę (stała grupa + Jaime, Amerykanka chińskiego pochodzenia, spędzająca w Hangzhou ostatnie wakacje przed wyborem college’u ) do znajdującego się w sąsiedztwie ogrodu botanicznego, w którym zabłądziliśmy (do czego przyczyniły się kiepskie mapki ogrodu i to, że spora jego część okazała się zwykłym lasem z wydeptanymi, nieoznakowanymi ścieżkami), odnaleźliśmy się, znowu zabłądziliśmy, znowu odnaleźliśmy a w końcu poszliśmy na kolację do baru dla ekspatów.
Przy kolacji dokonałem zaskakującego odkrycia – Ian, Jan i Phil mają po 20 lat, Gert ma 23, a zatem jestem w tej grupce najstarszy. To dla mnie o tyle niecodzienna sytuacja, że na poprzednich wyjazdach (Chiny, Tajwan) zawsze zaznajamiałem się z ludźmi jeśli nie starszymi, to przynajmniej zdecydowanie bardziej doświadczonymi, automatycznie przerzucając na nich lwią część odpowiedzialności na zasadzie „oni wiedzą lepiej”. Tym razem … nie mówię, że czuję się za nich odpowiedzialny, ale – abstrahując od tego, że Gert lepiej mówi po chińsku (jest w grupie 3,5 i w ogóle) a Phil lepiej zna Hangzhou (spędził tu miesiąc na podobnym kursie podczas zeszłorocznych wakacji) – mając w CV rok w Chinach to ja jestem, nominalnie, najbardziej doświadczony. A to znaczy, że przynajmniej powinienem wreszcie przyznać, że odpowiadam sam za siebie.
I to już by było wszystko na dzisiaj, nie mam napędu by dalej filozofować a o ogrodzie botanicznym napisałem tyle, na ile zasługiwał. Mogę co najwyżej dodać, że wlazłem w jakieś chińskie pokrzywy i teraz, 24 godziny później, jak tylko podrapię stopę – znowu zaczyna swędzieć. Jestem pewien, że podróże kształcą, muszę tylko znaleźć jakiś morał i dla tego, unikalnego w końcu, doświadczenia.

Dni 9 i 10. Kanał i smocza studnia.

2011-07-12T00:09:00.000+08:00

9
W sobotę wziąłem udział w jedynej organizowanej przez uniwersytet wycieczce dla uczestników kursu. Nie wiedziałem nic ponad to, że mieliśmy obejrzeć Wielki Kanał.
(Wielki Kanał, nawiasem mówiąc, powstał na przełomie szóstego i siódmego wieku naszej ery, choć według Wikipedii jego najstarsze odcinki pochodzą z piątego wieku przed naszą erą. Przez stulecia łączył Hangzhou z Pekinem, przyczyniając się do rozwoju całego regionu. Liczy 1776 kilometrów i jest najdłuższym kanałem świata. Obecnie tylko niektóre jego odcinki są spławne.)
Autokar zabrał nas – w sumie może czterdzieści osób (zainteresowanie wycieczką nie było duże, poza tym poprzedniego wieczora wielu ludzi wyszło na miasto i wróciło w różnych stanach rozkładu) – na przystań z której popłynęliśmy łodzią wycieczkową. Zadaszoną, zabudowaną, z zabójczą klimatyzacją – dziękuję za taką żeglugę, równie dobrze mogliśmy całą trasę przejechać autokarem, wrażenia byłyby podobne. Hangzhou – podobnie jak wiele innych miast i miasteczek w tym regionie Chin – jest podzielone siecią kanałów (obecnie nie pełniących już żadnych funkcji), także nie jestem pewien, czy cały czas płynęliśmy Wielkim Kanałem, czy też z początku płynęliśmy byle kanałem, by później wypłynąć na Wielki Kanał. Kiedy mieszkalne bloki po obu stronach ustąpiły miejsca klasycznym budynkom i herbaciarniom, a w oddali zamajaczył wznoszący się stromo, kamienny most znany z miejscowych pocztówek, nie miałem już wątpliwości. Okolica wyglądała ładnie i interesująco, zapowiadało się ciekawe parę godzin.
Pięć minut po opuszczeniu pokładu okazało się, że idziemy do Muzeum Chińskiego Rękodzieła, w którym spędziliśmy resztę wycieczki. Mógłbym więc poświęcić kilka akapitów na tajniki wyrobów tradycyjnych wachlarzy, nożyczek, parasolek i papierowych wycinanek, ale oszczędzę tego tak wam jak i sobie. Zresztą jednym z powodów, dla których się mocno wynudziłem, było to, że widziałem już kilka tego typu prezentacji, a niektóre z nich chyba nawet opisałem na tym blogu.
Zwiedzanie skończyło się na muzeum, ale nie był to koniec wycieczki. Przeprowadzono nas wzdłuż Kanału (przynajmniej wtedy miałem okazję zrobić kilka zdjęć – zresztą powietrze było wyjątkowo mętne tego dnia, więc i tak wyszły słabo) na grupowy obiad w restauracji, której wystrój i lokalizacja sugerowały różnicę paru gwiazdek w porównaniu z jadłodajniami w których zazwyczaj się stołuję. Na obiad podano nam dania tradycyjne dla kuchni Hangzhou. A przynamniej tak mi się wydaje – były plastry lotosu w cukrze, chyba ziemniaki z czymś co mogło być mięsem, coś z grzybami, diabli wiedzą jaka ryba, tajemnicze warzywo na surowo, podejrzany bakłażan na ostro i rewelacyjne krewetki pływające w sosie przypominającym delikatne curry. Obiad – cała wycieczka, tak naprawdę – był również dobrą okazją, by złapać podstawowy kontakt z kursantami, których dotąd nie znałem. Okazało się, że Indonezyjczyków jest wśród nas o wiele więcej, niż myślałem; ponadto w grupie jest jeden Litwin, rozmawiałem również z Brazylijczykiem, który kiedyś studiował przez miesiąc w Łodzi.

10
Plan na niedzielę był prosty. Wraz z Ianem chcieliśmy odwiedzić muzeum herbaty, następnie odbyć krótki spacer z muzeum do wioski Longjin, gdzie hoduje się herbatę o tej samej nazwie, a stamtąd przejechać taksówką w okolice znajdującej się na wzgórzu Feilai świątyni Lingyin. Pod muzeum znaleźliśmy się krótko po dwunastej. Mieliśmy spotkać się tam z Jordan – Amerykanką, która chciała zwiedzić muzeum razem z nami. Ponieważ mieszka poza kampusem, postanowiła przyjechać na własną rękę. Kiedy z Ianem wysiadaliśmy z taksówki pod muzeum, Jordan wciąż bezskutecznie próbowała złapać jakąś dla siebie. Nigdzie się nam nie spieszyło a okolica była wyjątkowo ładna – zaledwie parę kilometrów od Zachodniego Jeziora, u podnóża wzgórz, koło pola herbaty – więc postanowiliśmy zaczekać na Jordan. Przeglądając przewodnik Iana zorientowałem się, że trzy lata temu byłem w świątyni, którą chcieliśmy tego dnia odwiedzić, więc nie zmartwiłem się szczególnie, kiedy okazało się, że do niej nie zdążymy, ale nie uprzedzajmy wydarzeń.
Jordan przyjechała nie dłużej jak pół godziny później. Muzeum nie było szczególnie interesujące – w dużym skrócie: herbatę odkryli starożytni Chińczycy, bardzo ją polubili i piją ją do dzisiaj – ale w ramach zwiedzania wzięliśmy udział w krótkiej prezentacji i degustacji. Pracownica muzeum opowiadała o czterech rodzajach herbaty – oolong, pu’er, longjin i jaśminowej – i nalała nam po naparstku każdej do skosztowania. Następnie zostaliśmy przeprowadzeni do muzealnego gift shopu, gdzie mogliśmy kupić herbatę i filiżanki po zawyżonych cenach. Nie skorzystaliśmy z tej szczodrej oferty, ale pracujące tam panie były na tyle miłe, że nie wciskały nam niczego na siłę. Zresztą wstęp i prezentacja są darmowe, więc łatwo wybaczyć, że muzeum dorabia przeciągając wszystkich zwiedzających przez sklepik z upominkami. Przed ruszeniem w dalszą drogę spędziliśmy chwilę spacerując po uroczym ogrodzie znajdującym się na tyłach muzeum, potem musieliśmy schronić się na parę minut przed deszczem. Wreszcie ruszyliśmy.
Następny etap – krótki spacer do wioski Longjin – trochę się skomplikował, kiedy skręciliśmy nie w tę drogę, co powinniśmy – lub skręciliśmy gdzieś, gdzie powinniśmy byli iść prosto? Nie jestem pewien co poszło nie tak. Dość powiedzieć, że zamiast wspiąć się na wzgórze malowniczo wijącą się drogą (przynajmniej na mapie) przeszliśmy tunelem samochodowym pod sąsiednim wzgórzem. Postanowiliśmy nie zawracać, tylko dojść do wioski Longjin trochę dłuższą drogą, odrobinę naokoło.
Tym razem się nie zgubiliśmy, ale i tak pokonanie całej trasy zajęło nam sporo czasu i zmusiło do zdobycia wzgórza na które w ogóle nie powinniśmy byli się zapuścić. Co prawda było to tylko pięć przystanków autobusowych, ale przez większość czasu szliśmy pod górę. Wystarczyło, by się porządnie zmęczyć – zwłaszcza przy niezmiennie wysokiej temperaturze. A jednak, choć cały czas szliśmy poboczem szosy, był to bardzo przyjemny spacer. Samochody nie jeździły często, otaczał nas las, a kiedy wspięliśmy się już na pewną wysokość raz na jakiś czas mieliśmy świetny widok na okoliczne wzgórza lub rozciągające się w oddali budynki Hangzhou. Musieliśmy również przejść przez wioskę Longjinshan, gdzie przed każdym domem czekała starsza Chinka pytająca, czy nie chcemy kupić herbaty, co szybko zrobiło się irytujące, i nie nastrajało optymistycznie do głównego celu podróży.
Kiedy wreszcie weszliśmy do wioski Longjin byłem przekonany, że cała wyprawa była po nic – kilka budynków wzdłuż szosy nie obiecywało wiele. Wtedy Jordan zapytała starszą Chinkę swoją bardzo łamaną chińszczyzną o to, gdzie tu najlepiej kupić herbatę. Ponieważ nie mogła się z nią dogadać, a mnie i Iana akurat nie było w pobliżu, przechodząca obok druga Chinka (z synem) zatrzymała się, by tłumaczyć. Okazało się, że starsza Chinka właśnie szła do farmera u którego zazwyczaj kupuje herbatę i zaoferowała, że nas do niego zaprowadzi. Druga Chinka – turystka z Qingdao – zdecydowała się nam towarzyszyć. Po drodze na chwilę zboczyliśmy ze ścieżki, by wspiąć się na garb niewielkiego wzgórza, porośniętego rzędami herbacianych krzewów. Wioska Longjin otaczała je półkolem, a jej budynki z kolei otaczał pierścień łagodnych wzgórz. Oglądane z tej perspektywy, ich falujące grzbiety mają przypominać grzbiet smoka (chiń. „long”) – stąd nazwa wioski i pochodzącej z niej herbaty. Poza tym starsza Chinka wyjaśniła nam, że najlepiej kupować herbatę wiosną, kiedy zbierane są świeże, niewielkie listki – teraz, w lecie, są już za duże i parzona z nich herbata nie smakuje tak dobrze.
Kiedy dotarliśmy do domu farmera starsza Chinka zaczęła przyglądać się suszonym liściom. W tym czasie farmer usadził nas dookoła stołu na swoim tarasie i poczęstował własnoręcznie zbieraną herbatą. Pijąc ją opowiadaliśmy Chinkom o naszym kursie i innych chińskich doświadczeniach. Na tarasie wylegiwał się mały piesek, na niebie odcinały się sylwetki wszechobecnych ważek i nawet dobiegające z sąsiedniego gospodarstwa odgłosy szlifierki nie zakłócały relaksującej atmosfery.
Wkrótce później, zmęczeni ale zadowoleni, opuściliśmy wioskę. Po chwili natknęliśmy się na wolną taksówkę i przed osiemnastą byliśmy z powrotem na kampusie. Dzisiaj obudziłem się z zakwasami i obiecałem sobie przeznaczyć całe popołudnie i wieczór na relaks i odpoczynek, co oczywiście nie wyszło, bo na kolejnym „krótkim” spacerze znowu beznadziejnie się zgubiliśmy...

Więcej zdjęć!

2011-07-10T22:54:00.000+08:00

http://www.wupload.com/file/50611388/pakiet7-10.rar

Należy postępować tak jak poprzednim razem. Zastosowałem trochę mniejszą kompresję, więc plik ma 12MB, ale może zdjęcia będą trochę wyraźniejsze.

Dzisiaj to tyle - za dużo się działo, późno jest, nie zdążę niczego porządnie opisać, a nie chcę tego robić na chybcika.
Poza tym powinienem jeszcze przygotować się do jutrzejszych lekcji.

Dzień ósmy

2011-07-09T22:17:00.000+08:00

W piątek nie wydarzyło się nic szczególnego, ale kiedy zaszła potrzeba przemieszczenia się z punktu A do punktu B spędziłem pół godziny łapiąc taksówkę i półtorej w autobusie, co zainspirowało mnie do krótkiego omówienia chińskich środków komunikacji miejskiej. Do wyboru - od największej do najmniejszej ilości kół – mamy:
Metro. Niestety, w Hangzhou nadal trwają prace nad otwarciem pierwszej linii. Hong Kong ma bardzo rozbudowaną sieć metra, Pekin go goni, Szanghaj i Kanton nie są daleko w tyle. W godzinach szczytu ścisk jest niewyobrażalny. Stacje metra są wielopoziomowe, niektóre przesiadki wymagają pokonania setek metrów tuneli w drodze z peronu na peron. Mimo wszystko, mając pod ręką schemat sieci i opanowane przesiadki, to najszybszy i najwygodniejszy sposób by przejechać z jednej strony miasta na drugą. Cena biletu rośnie wraz z ilością stacji, które chcemy przejechać.
Autobusy. W Hangzhou każda linia ma z góry ustaloną cenę za przejazd, od 1 do 5 yuanów. Pieniądze wrzuca się do skrzynki przy kabinie kierowcy, więc pasażerowie mogą wejść do autobusu wyłącznie przednimi drzwiami. Chyba, że autobus jest tak nabity, że wcisnąć się można tylko gdzieś z tyłu, gdzie – kto wie? – może znajdzie się miejsce między ostatnim rzędem siedzeń a tylną szybą. Na przystankach można znaleźć informacje o trasie każdej linii, jednak chińskie nazwy przystanków zazwyczaj nic nie mówią. Co prawda na niektórych przystankach zdarzają się mapy z zaznaczonymi trasami wszystkich linii, ale mam wrażenie, że znaleźć je można wyłącznie w ścisłym sąsiedztwie Jeziora. Na dodatek nie ma rozkładów jazdy, wiadomo tylko, w jakich godzinach autobusy kursują po danej linii. Do zalet, oprócz niskiej ceny, należy mocna klimatyzacja.
Tramwaje widziałem tylko w Hong Kongu. Są piętrowe. Poza tym – nic szczególnego.
Taksówki. Stoją w korkach jak autobusy, ale zawsze można porozmawiać z kierowcą. No i komfort jazdy jest nieporównanie większy. Najpierw jednak trzeba je złapać. Wolne taksówki można poznać po dwujęzycznym, podświetlanym znaku „For hire” umieszczonym za przednią szybą. Kursujące po ulicach, należy przywołać gestem. Wiąże się z tym parę problemów – po pierwsze, zazwyczaj między chodnikiem a jezdnią znajduje się pas dla skuterów, czasem jeszcze pas lub pasek zieleni, więc trzeba wyjść daleko na drogę by znaleźć się w polu widzenia taksówkarzy. Po drugie, w godzinach szczytu konkurencja jest spora i znalezienie wolnej taksówki graniczy z cudem. Po trzecie, taksówkarze często robią sobie przerwy, ale robiąc przerwę nie wyłączają znaku „For hire” (to chyba dlatego, że wyłączenie znaku uruchamia licznik), więc nierzadko machający jest ignorowany przez „wolne” pojazdy. Po czwarte, nawet jeśli taksówka naprawdę jest wolna, taksówkarz, dowiedziawszy się, gdzie ma jechać, oznajmia, że tam akurat nie pojedzie. Bo to nie jego teren, bo mu nie po drodze? Nie wiadomo, nie pojedzie i już.
Do tego na dłuższych dystansach kursy robią się drogie (jak na chińskie warunki; w przeliczeniu – 5 złotych na starcie i pół złotego za kilometr nie wydaje się szczególnie wygórowaną ceną), zwłaszcza, jeśli nie ma z kim podzielić kosztów. Kolejną niedogodnością są oszukujący taksówkarze – zdarzają się tacy, którzy nie włączają taksometru by potem wyłudzić wielokrotnie większą opłatę. Poza zwykłymi taksówkami są również taksówki nielicencjonowane – samochody osobowe lub furgonetki. Ich kierowcy nawołują klientów wprost zza kierownicy, uchylając przyciemniane szyby. Staram się ich unikać, ot choćby po to, by nie targować się o cenę.
Trójkołowce na bazie motocykla. Z tyłu oś na dwóch kółkach, wąskie siedzenie mieszczące dwóch pasażerów (lub trzech bardzo, bardzo małych), częściowo osłonięte płóciennymi lub plastikowymi ściankami i dachem. W Pekinie są w pełni zabudowane czymś solidniejszym i zarejestrowane jako pojazdy przewożące niepełnosprawnych, wchodzi się przez drzwiczki z tyłu pojazdu. W Hangzhou są legalnym środkiem transportu, więc nikt nie zawraca sobie głowy taką maskaradą. Rozwijają prędkość do trzydziestu kilometrów na godzinę. Cenę należy ustalać z góry. Zalet brak. Są na tyle duże, że nie mogą się skutecznie przeciskać w korkach, ponadto są niewygodne i wolne. Ale z każdą kolejną minutą machania na taksówki przejażdżka trójkołowcem wydaje się coraz lepszym rozwiązaniem – zwłaszcza, że podczas gdy wszystkie mijające nas taksówki są zajęte, w pobliżu zawsze jest jakiś wolny trójkołowiec.
Motocykle i skutery. Szczególnie rozpowszechnione na południu ale można je spotkać również w Hangzhou. Również nie mają taksometrów, cenę należy każdorazowo negocjować, najlepiej przed jazdą. Pasażer zazwyczaj dostaje kask od kierowcy. Oczywiście, podróż spędza przylepiony do jego pleców. Ponieważ czteroosobowe rodziny na skuterze nie są szczególnie wyjątkowym widokiem w Chinach, nie powinno dziwić, że kierowcy zazwyczaj nie mają nic przeciwko braniu dwóch pasażerów naraz, na siodełku zazwyczaj jest wystarczająco wiele miejsca. Nie jest to szczególnie wygodna metoda podróżowania, ale niczym nieograniczone widoki i wiatr we włosach potrafią to wynagrodzić. Raczej nie należy wybierać tego środka transportu podróżując z bagażami, ale na krótkie dystanse są rewelacyjne. Szybkie, zwrotne, wszędzie się wcisną, nie stoją w korkach. Polecam!
Rowery. W Hangzhou jest wiele punktów w których można wypożyczać i oddawać rowery – wystarczy machnąć kartą magnetyczną przy automacie trzymającym rower i gotowe. Niestety, nie mam pojęcia gdzie można wyrobić taką kartę ani ile to kosztuje, więc jeszcze nie przetestowałem tej metody.
Poza tym nie przepadam za jazdą na rowerze.
Własne stopy. Najbardziej niezawodny środek transportu, ma jednak ograniczony zasięg. Poza tym życie pieszego w Chinach podlega trochę innym zasadom niż w Polsce. Po pierwsze, chodniki bywają zatłoczone. Po drugie, czasami trzeba uskakiwać przed plującymi ludźmi. Po trzecie, trudno wyczuć, gdzie pieszy może się znajdować a gdzie nie. Często trzeba pokonać pas dla skuterów. Chodniki nie zawsze są bezpieczne. Czasami nic nie oznacza wysepek dla pierwszych, a gdzieś trzeba przeczekać do zmiany świateł. Światła, skoro już o nich mowa, są bardziej sugestią niż konkretnym poleceniem. Przechodzenie na czerwonym należy do codzienności – wystarczy się upewnić, że to w danej chwili bezpieczne. Podobnie jest z przekraczaniem ulic poza pasami – kierowcy niemal zawsze zwalniają, by przepuścić pieszych. Należy za to uważać na zielonym. Zielona strzałka do skrętu w prawo przebija zielone światło dla pieszych.
Złota zasada – miej oczy dookoła głowy, przechodź wtedy, gdy przechodzą Chińczycy. Jeszcze się na niej nie zawiodłem.
A najlepiej w ogóle nie wychodź.

Dni 6 i 7. Ucząc się od Gerta i Phila.

2011-07-08T23:02:00.001+08:00

W środę wybrałem się z Ianem do pagody, którą widzieliśmy znad Jeziora. Kilkupoziomowa, ze złotym czubem, jest jednym z charakterystycznych punktów w okolicy. Nazywa się Leifeng i zbudowano ją w dziesiątym wieku naszej ery... Nie, to nie do końca prawda. Bliższe prawdy byłoby stwierdzenie, że od dziesiątego wieku naszej ery nad Zachodnim Jeziorem stoi pagoda nazywająca się Leifeng.
Rzecz w tym, że to nie ta sama pagoda. Przez ostatni tysiąc lat kilkakrotnie była niszczona i odbudowywana, przez najeźdźców, trzęsienia ziemi, pożar, Japończyków itd. Obecna pochodzi z 2001 roku i, jak na pagodę XXI wieku przystało, jest wyposażona w windę dla niepełnosprawnych, a jej pierwszy poziom przypomina hotelowe lobby. Z tarasu na najwyższym poziomie można podziwiać niesamowitą panoramę Jeziora, Hangzhou i okolicznych wzgórz – to jeden z najładniejszych widoków, na jakie trafiłem w Chinach. Pozwala zrozumieć, czym właściwie zachwycał się Marco Polo i niezliczeni chińscy poeci. Niestety, nie byłem w stanie zrobić zdjęcia, które choć w przybliżeniu oddawałoby urok tego miejsca. Do tego unoszący się nad miastem smog (siedem milionów ludzi musi czymś jeździć) sprawia, że wszystkie zdjęcia okolicy są przygnębiająco ciemne.
Do pagody przyjechaliśmy autobusem, w drogę powrotną ruszyliśmy taksówką. Postanowiłem skorzystać z rady Gerta i nawiązałem rozmowę z taksówkarzem, do której szybko włączył się Ian. Taksówkarz pochodził z sąsiedniej prowincji Jiangsu, urodził się na wsi, miał dwójkę dzieci, których utrzymywanie kosztowało go coraz więcej w miarę, jak rosły. Morał z tego taki, że udało mi się wziąć czynny udział w dość długiej rozmowie. Co prawda ograniczała się do podstawowych spraw, ale i tak była sprawdzianem moich możliwości komunikowania się po chińsku. Gert sugerował, że taksówkarze są rozmowni, a skoro i tak w taksówce nie ma co robić… Poza tym taksówkarz kasuje za kurs, więc nie wypada mu nie odpowiadać na zadawane łamaną chińszczyzną pytania. Okazało się, że miał całkowitą rację, a Ian i ja poczuliśmy, że coś umiemy.
Następnego dnia to uczucie zostało spotęgowane.
Duży udział miał w tym przypadek. Ian poprosił, żebym pokazał mu pole herbaty i cmentarzyk, które zdążyłem już tu opisać. Zaprowadziłem go, gdzie trzeba, a ponieważ zajęło to może dziesięć minut, Ian postanowił sprawdzić, co jest za cmentarzem. Szliśmy wąską, krętą ścieżką, miejscami prowadzącą bardzo stromo, po gołych skałach. Nie mieliśmy pojęcia, dokąd nas zaprowadzi, wiedzieliśmy tylko, że jesteśmy na wzgórzu do którego przylega nasz kampus.
Nagle wyszliśmy na wytyczony grzbietem wzgórza szlak turystyczny. Kiedy już zrobiliśmy zdjęcia kolejnej panoramy Hangzhou i Jeziora – oraz kampusu z lotu ptaka (wzgórze okazało się całkiem wysokie) – postanowiliśmy odpocząć pod jedną z mijanych altanek, gdzie akurat rozciągał się na oko pięćdziesięcioletni Chińczyk (Chińczycy często ćwiczą w miejscach publicznych, więc nie było to nic szczególnego). Ów Chińczyk, nie indagowany, nawiązał z nami rozmowę. Zaczęło się od small talku – skąd jesteśmy, jak nam się podobają Chiny, ile się uczymy chińskiego. Potem zaczęliśmy mówić o nauce chińskiego i tym, co sprawia nam trudności. Potem o różnicach między chińskim i angielskim. Potem krótko o Polsce i Ameryce. Kiedy okazało się, że nasz rozmówca był w Europie i w Stanach Ian zapytał go, czy lubi Amerykę.
…i zrobiło się politycznie.
Nasz rozmówca nie lubił Ameryki. To młode państwo, stworzone przez imigrantów, którzy na dodatek przywieźli sobie niewolników, pozbawione własnej kultury a mimo to pretendujące do przewodzenia światu.
Mniej więcej w tym czasie koło altanki pojawili się dwaj chińscy studenci, którzy przyłączyli się do rozmowy. W gruncie rzeczy, teraz to oni rozmawiali z naszym rozmówcą a ja mogłem tylko przysłuchiwać się coraz bardziej skomplikowanej rozmowie, odgadywać w czym rzecz i przekazywać swoje interpretacje Ianowi. W zasadzie było to więcej tego samego, nie licząc paru momentów, kiedy rozmowa zeszła na temat drugiej wojny światowej i Niemiec oraz deliberacji, czy Polska jest krajem słowiańskim, jak Rosja.
Wreszcie nasz rozmówca skończył się rozciągać, wypalił ostatniego papierosa (Chińczycy prowadzą zdrowy tryb życia, ale nie aż tak zdrowy) i poszedł. Ian i ja porozmawialiśmy jeszcze chwilę ze studentami o Ameryce, „Gangach Nowego Jorku” i filmach z Edwardem Nortonem. Wreszcie rozeszliśmy się.
Od pierwszego do ostatniego słowa trwało to niemal dwie godziny. Wydaje mi się, że zrozumiałem dwie trzecie wypowiedzianych kwestii i muszę przyznać, że jestem z tego wyniku bardzo zadowolony. Zwłaszcza, że tym razem wyszliśmy daleko (…bardzo, bardzo daleko) poza small talk. Trochę brakuje mi – nie jestem pewien czego, otwartości? – żeby zaczepiać ludzi na ulicy tak, jak to robi Phil, ale mam wrażenie, że te dwie godziny dały mi więcej, niż jakakolwiek lekcja. I jeśli mam naprawdę skorzystać na tym wyjeździe, to nie mogę czekać aż przypadkiem przytrafią mi się takie sytuacje, tylko muszę do nich dążyć.
Nie mówię, że od tej pory będę biegał od przechodnia do przechodnia, ale… No cóż, zobaczymy.

Dni 4 i 5. 强化班 - początek nauki oraz Internet w Państwie Środka.

2011-07-07T23:10:00.000+08:00

4
Poniedziałek, ósma rano, pierwsze zajęcia. Nauczycielka, pani Zhuang Huaping, na wstępie obiecuje nam 强化班 (qianghuaban, czyt. mniej więcej „cieng-hła-ban”) – krótki, intensywny kurs. W cztery tygodnie – dwadzieścia dni zajęć – mamy przerobić cały podręcznik, składający się z trzynastu lekcji. Do czwartku włącznie utrzymywaliśmy tempo ok. jednego rozdziału podręcznika na dwa dni, więc jeszcze trochę nam brakuje. Pracę nad każdym rozdziałem zaczynamy od grupowego skandowania nowych słówek, następnie przez co najmniej godzinę słuchamy, jak należy się nimi posługiwać (znaczenie, kontekst etc.) a potem przechodzimy do ćwiczeń lub krótkiego omówienia czytanki. Prace domowe polegają na przeczytaniu kolejnej czytanki, uzupełnieniu kilku ćwiczeń i/lub napisaniu kilkunastu zdań z wykorzystaniem części słów poznanych podczas danej lekcji. Jak dotąd pani Zhuang tylko raz urozmaiciła tę rutynę, dzieląc grupę na pary, które miały w wolnym czasie ułożyć dialog na zadany temat. Zobaczymy, jak to będzie wyglądało dalej. Wiem, że w połowie kursu panią Zhuang zastąpi inna nauczycielka – tak jest we wszystkich grupach, nie wiem tylko, czy nauczycielki zmieniają grupy czy też kurs przejmie nowa grupa nauczycielek.
Skoro o grupach mowa – bez przesady mogę napisać, że na kurs ściągnęli uczniowie z całego świata. W mojej grupie jest kilka osób z Korei, kilka z Hiszpanii, kilka z Rosji, bodajże dwie ze Stanów Zjednoczonych, dwie z Australii, jedna z Kolumbii, jedna z Indonezji, jeden pochodzący z Konga obywatel Francji i chyba ktoś z Wielkiej Brytanii, ale nie wiem kto. Do tego parę osób, których narodowości nie kojarzę. No i ja.
Żeby było zabawniej jedna z Rosjanek uczy hiszpańskiego a jedna z Hiszpanek – niemieckiego.
Na dodatek wielu kursantów ma chińskie, hongkońskie, koreańskie lub jeszcze inne korzenie, co gmatwa sytuację do tego stopnia, że naszym językiem pierwszego kontaktu dla uproszczenia powoli staje się chiński. Nie, żebym narzekał – to może nam tylko pomóc.

5
Wtorek był dniem rozpaczliwej walki o dostęp do Internetu. Wspominałem już o kosztach i konieczności okazania paszportu i legitymacji. We wtorek dostałem rachunek, kartkę z informacjami nt. dostępu do sieci na terenie uniwersytetu, wizytówkę z danymi kontaktowymi webmastera i mnóstwem znaków, których nie znam, oraz karteluszek z moim numerem IP, loginem, hasłem i innymi danymi potrzebnymi do podłączenia się do sieci. Następnie recepcjonistka kazała mi odczekać godzinę i przyjść z laptopem do rezydującego na parterze informatyka.
Godzinę później stałem w kolejce do informatyka, który oprócz ustawiania połączeń na kolejnych przynoszonych mu komputerach co jakiś czas odwiedzał sąsiednie pokoje, by rozwiązywać techniczne problemy ich lokatorów. Chwilę to trwało. Kiedy przyszła moja kolej, informatyk trochę zgłupiał, poruszając się po ustawieniach mojej przeglądarki, atakującej go polszczyzną ze wszystkich stron, ale metodą prób i błędów odkrył, co i jak. Dalej poszło gładko.
Informatykowi, nie mnie.
Myk polega na tym, że wszyscy lokatorzy akademika łączą się lokalnie z uniwersyteckim serwerem. Dopiero ów serwer dopuszcza nas do globalnego Internetu. To ma kilka konsekwencji – po pierwsze, przepływ danych jest niemiłosiernie wolny. Po drugie, ściąganie lub wysyłanie plików większych niż 30, 35 megabajtów jest niemożliwe. Co za tym idzie, nie tylko nie mogę ściągać seriali, ale nawet wysyłanie zdjęć jest utrudnione, stąd radykalna kompresja tych, które wrzuciłem dzisiaj na wUpload. Po trzecie, mam wrażenie, że uniwersytecki serwer dodaje swoje zabezpieczenia do już irytujących, rządowych, dodatkowo utrudniając wszystko, co wykracza poza zwykłe sprawdzanie poczty i prognozy pogody (dziś było 38 stopni i słońce, jeśli to was interesuje), nawet nie wspominając o szukaniu informacji na temat Falun Gong czy wydarzeniach na placu Tiananmen. Chcąc dostać się do Facebooka i blogu, który właśnie czytasz, drogi czytelniku, przetestowałem kilkanaście, jeśli nie więcej, serwerów proxy – stron internetowych kodujących wyszukiwanie strony, z którą użytkownik chce się połączyć, umożliwiających m.in. szerzenie demokracji, obchodzenie rządowych firewalli i marnowanie czasu na portalach społecznościowych pracownikom biur, które zablokowały do nich dostęp. Ostatecznie znalazłem serwer, który umożliwił mi dostęp do panelu kontrolnego bloga. I tylko tyle. Mogłem napisać, co tylko chciałem, ale nie mogłem tego opublikować.
Zrządzeniem losu, kiedy już miałem się poddać, do moich drzwi zapukali Ian i Gert, chcąc wyciągnąć mnie na kolację z jakimś Chińczykiem, którego Ian poznał w Ameryce. Grzecznie podziękowałem, po czym zdałem relację z moich problemów. Gert poradził mi, żebym skorzystał z holenderskiego serweru proxy, podając mi jego adres.
Ów magiczny, holenderski serwer proxy jest obecnie moim jedynym okienkiem na wirtualny świat poza chińską kontrolą i jedynym sposobem na opublikowanie czegokolwiek na blogu.

Zdjęcia!

2011-07-07T13:41:00.000+08:00

A dokładniej - kilkanaście zdjęć, pomniejszonych, marnej jakości, spakowanych winrarem i wrzuconych na serwer wymiany plików, do ściągnięcia pod tym adresem:

http://www.wupload.com/file/46019995/pakiet1.rar

Instrukcja obsługi:
1. Skopiować ww adres, wkleić w pasku adresowym wyszukiwarki (lub przepisać).
2. Na stronie wUpload kliknąć Regular - Slow Download (obok smutnej małpy).
3. Odczekać dziesięć sekund.
4. Przepisać trudne do odczytania słowa. Pamiętać o spacji. Kliknąć "submit".
5. Kliknąć "download".
6. Rozpakować plik programem WinRar.
7. Przegrać zdjęcia na laptopa i pokazać babci, bo nie wiem, czy WinRar działa na iPadzie.

Ponumerowane katalogi odpowiadają opisywanym dniom pobytu. Ponazywałem zdjęcia tak, żeby można było odgadnąć, co właściwie pokazują.

Miłej zabawy. Chętnie poczytam opinie w komentarzach.
Właściwie, to chętnie poczytam cokolwiek w komentarzach. Bez komentarzy blog jest irytująco jednostronnym sposobem komunikacji.

Dzień trzeci – nowi znajomi, kolejne niespodzianki

2011-07-06T22:32:00.000+08:00

Tego dnia zaplanowaliśmy z Ianem wypad do centrum Hangzhou. Kierowaliśmy się na azymut, ku opisanej w przewodniku „ciekawej, starej uliczce”, jednak w drodze na przystanek autobusowy natknęliśmy się na Phila i dwóch innych uczestników kursu – Niemca Jana i Belga Gerta. Szli do parku Jaskini Żółtego Smoka, a ponieważ uliczka nie zając, nie ucieknie, postanowiliśmy się do nich przyłączyć.
Nawiasem mówiąc, od tamtej chwili zazwyczaj opuszczając kampus – nieważne, czy wybieram się gdzieś daleko, czy tylko za róg, na obiad – idę z tą grupą. Lub jej częścią. W każdym razie – przebywam w ich gronie.
Wracając do parku Jaskini Żółtego Smoka – nazwano go tak na cześć pawilonu zbudowanego koło źródła przy którym znajduje się skała przypominająca smoka. „Jaskinia” figuruje w nazwie na zasadzie licentia poetica. Sam park nie jest przesadnie duży, jest jednak częścią sporego zielonego terenu przylegającego do Jeziora (jeśli, pisząc o Hangzhou, wspominam Jezioro zaczynające się wielką literą mam na myśli Xi Hu – West Lake – Jezioro Zachodnie – najsłynniejsze ze słynnych jezior), więc wycieczka do parku gładko przeszła we wspinaczkę na leżące między nami a Jeziorem wzgórza. W pewnym sensie był to spacer przez wspomnienia – tym samym szlakiem szedłem niemal dokładnie trzy lata temu z rodziną. Z tą różnicą, że leżąca na trasie taoistyczna świątynia Baopu o charakterystycznych, żółtych ścianach była tym razem otwarta dla zwiedzających. Z jednego z jej tarasów mieliśmy ładny widok na Jezioro, nad które wkrótce zeszliśmy. Mieliśmy już wracać na kampus, kiedy pojawił się pomysł, by przepłynąć się łódką – ale nie jedną z dużych, regularnie kursujących między wysepkami a kilkoma punktami na brzegu, tylko niewielką, najwyżej sześcioosobową. Rejs trwał może pół godziny, ot, okrążyliśmy najbliższą wysepkę i wróciliśmy. Phil cały czas rozmawiał ze sternikiem. Później miałem okazję się przekonać, że to jego sposób na ćwiczenie chińskiego – przy każdej okazji zagaduje Chińczyków: ekspedientkę w sklepie, studenta na przystanku, turystę w parku, Bogu ducha winnego przechodnia na ulicy. Muszę przyznać, że to działa – jesteśmy w jednej grupie, ale Phil mówi dużo płynniej ode mnie. Z drugiej strony Gert wylądował w grupie oczko wyżej od nas, choć rozmawia tylko z taksówkarzami – najwyraźniej zaczepianie przechodniów to nie wszystko.
Wracając umówiliśmy się na późniejszy wypad na nocny bazar. Mając parę godzin wolnego czasu postanowiłem zwiedzić część kampusu, której jeszcze nie znałem. O samym kampusie napiszę więcej przy innej okazji, na razie wystarczy wspomnieć, że przylega do jednego z wielu wzgórz otaczających Hangzhou. W najdalszym od akademika zakątku kampusu znalazłem niewielką furtkę, za którą czekały tytułowe niespodzianki. Opuszczając teren uniwersytetu tą furtką wychodzi się na niewielką uliczkę, przy której robotnicy wykańczają nowe, wielopiętrowe budynki mieszkalne. Wąska droga prowadzi wzdłuż muru kampusu i skręca w prawo, za jego załomem. Za zakrętem zamienia się w wiejską ścieżkę, wiodącą między murem a lasem. Po kilkudziesięciu metrach las się kończy, a zaskoczony spacerowicz wychodzi na niewielkie pole herbaty. Ostatnie rzędy krzewów rosną na tarasach, ponieważ wzgórze zaczyna się ostrzej wznosić. Z jednej strony pola znajduje się ogrodzone bambusowym płotem gospodarstwo, z drugiej dobiega końca budowa nowoczesnego, piętrowego domku. Ścieżka biegnie dalej, zawalona gruzem z budowy, ku kolejnym blokom mieszkalnym, po czym – wyłożona betonowymi płytami – zakręca w lewo. Znów zaczyna prowadzić w górę, między dziwnymi, należącymi do uniwersytetu budynkami, których przeznaczenie jest mi obce. Otacza je las, a im wyżej, tym znowu robi się coraz bardziej wiejsko. Przy kolejnych domach kręcą się kury, psy szczekają, na drogę wybiega szczeniak i towarzyszy przez kilkadziesiąt metrów. W pewnym miejscu od drogi odchodzi mniejsza ścieżka, prosto w las, jeszcze wyżej. Jej utwardzona część szybko się kończy, ale można iść dalej, jeszcze trochę wyżej, aż w końcu dociera się na niewielki cmentarzyk. Groby umieszczono tradycyjnie, na zboczu wzgórza, tak, by górowały nad okolicą. I górowałyby, gdyby nie porastający wzgórze las.
A to wszystko w zasięgu piętnastominutowego spaceru od kampusu. Obróciłem w dwie strony w jakieś czterdzieści minut po czym pojechaliśmy w sześciu (wsparł nas małomówny – i nielubiany z tego powodu – Rosjanin; na tyle małomówny, że nawet nie wiem, jak mu na imię) na nocny bazar. Noc jak noc – gorąca, lepka od wilgoci i potu, którym każdy pokrywa się w parę minut po opuszczeniu klimatyzowanego wnętrza pokoju. Bazar też – jak bazar. Zatłoczony do tego stopnia, że pomiędzy rozkładanymi na ulicy stoiskami jest o parę stopni goręcej. Dominują ubrania, buty, czapki, portfele, torebki i breloczki do telefonów. Nic szczególnego, choć zaskoczyły mnie pirackie dvd z pełnym sezonem „Gry o tron”. Z drugiej strony ostatni odcinek wyemitowano ponad dwa tygodnie temu, a przecież czas to pieniądz.

OGŁOSZENIA PARAFIALNE
Albo Blogger wyłączył możliwość dodawania zdjęć, albo wielowarstwowe chińskie firewalle mi to uniemożliwiają. Wrzucenie ich na Picasę również się nie powiodło. Wygląda na to, że w tym sezonie blog będzie się musiał obyć bez zdjęć. Mogę je co najwyżej wysyłać mailem. Zainteresowanych proszę o kontakt mailowy, facebookowy lub w komentarzach.

Dni 1-2. Pierwszy kontakt.

2011-07-05T19:26:00.001+08:00

1
O podróży do Szanghaju nie ma co wiele pisać. Krótki lot z Warszawy do Moskwy, siedem godzin czekania na Szeremietiewie i trochę dłuższy lot z Moskwy do Szanghaju. Naczytawszy się przed wylotem o katastrofach rosyjskich samolotów, po raz pierwszy niepokoiłem się nieco w trakcie lotu, na szczęście niepotrzebnie. Dolecieliśmy bezpiecznie a jedzenie było fatalne – wszystko w normie.
Ciekawiej zrobiło się w Szanghaju. Gdy opuszczałem terminal lało i grzmiało, jednak zdążyło przestać zanim doczekałem się autokaru do Hangzhou. Trzygodzinną jazdę urozmaiciła rozmowa z Christiną, bułgarską studentką po czterech latach chińskiej filozofii na Uniwersytecie Zhejiang (w skrócie Zheda), który był celem naszej podróży. Przypadkiem znaleźliśmy się w tym samym autokarze. Podczas rozmowy okazało się, że przylecieliśmy tym samym samolotem. Gdyby nie Christina, znalezienie kampusu zajęłoby mi sporo czasu – bez mapy Hangzhou i bladego pojęcia, gdzie właściwie zatrzymał się autokar.
Reszta dnia minęła głównie na rejestracji w akademiku, rozpakowywaniu się i dwugodzinnym spacerze po najbliższej okolicy. Tym wszystkim, którzy pytają mnie „jak jest/było w tych Chinach”, odpowiadam: gorąco. Zapomniałem, jaka pogoda panuje w lipcu w tej okolicy. Tajwan mnie rozpieścił. Na tamtej niewielkiej wyspie nie jesteś nad morzem tylko wtedy, kiedy jesteś w górach. Hangzhou jest gorące i wilgotne, parne, duszne. Ciężko wytrzymać. Na szczęście niemal każde wnętrze jest klimatyzowane.
Zapomniałem również, że w lecie im dalej na południe, tym dni są krótsze. W Polsce jest teraz jasno do dziewiątej, może dziewiątej trzydzieści. Tu ok. 19 zachodzi słońce, a o 19.30 zapada ciemna noc - szok.
Trzecim zaskoczeniem, tym razem takim, którego nie mogłem się spodziewać, był pokój w akademiku. Całkiem spory, jak na dwuosobowy, miał podłogę wyłożoną grubą, miękką wykładziną. Między łóżkami był panel kontrolujący oświetlenie w całym pomieszczeniu. W łazience wyłożono dwa zestawy małych mydełek, saszetek z szamponem, jednorazowych szczoteczek do zębów, czepków kąpielowych itd. Słowem – pokój hotelowy, jak malowany. Nawet jest sprzątany codziennie, a mydełka i reszta – uzupełniane.

2
Dzień po przyjeździe zaczął się od testu, którego wyniki decydowały o przydziale do grup. Na początku wszystkich czekała rozmowa wstępna. Nauczycielka szybko zorientowała się, że krótkie etapy intensywnej nauki przerywane dłuższymi okresami wypełnianymi pojedynczymi zajęciami tygodniowo pozostawiły mnie z, nazwijmy to, nierównymi umiejętnościami. Rozmowy były krótkie, a i tak minęło jakieś półtorej godziny zanim wszyscy zostali przepytani. Na szczęście drugi i ostatni etap – godzinny test pisemny – można było rozpocząć w dowolnym momencie. Ostatecznie wylądowałem w grupie 3 – szóstej z ośmiu, zaczynając od najbardziej podstawowej, więc nie jest źle. Dla ciekawych - numeracja grup wygląda tak: 1; 1,5; 2,1; 2,2; 2,5; 3; 3,5; 4.
Jak dotąd miałem okazję bliżej poznać dwóch uczestników kursu – Phila, mojego australijskiego współlokatora (o którym za chwilę), i Amerykanina Iana, z którym wyprawiłem się nad Zachodnie Jezioro – akwen, dzięki któremu o Hangzhou słyszał cały świat (przynajmniej w czasach, gdy czytano zapiski z podróży Marco Polo). Nad jeziorem wszechobecni byli chińscy turyści, cudzoziemców było niewielu. Wszystkich równo katował upał, czasami łagodzony lekką bryzą. W pewnym momencie zgłosiła się do nas Chinka, która chciała byśmy wspólnie z nią nagrali krótką wypowiedź (przytoczę w całości: „We love Hangzhou!”), którą obiecała zamieścić na swoim kanale YouTube. To było niecodzienne.
Jakiś czas później inna Chinka najpierw podeszła by zrobić nam zdjęcie, po czym przyprowadziła chłopaka, który zrobił jej z nami wspólne zdjęcie. To było irytujące, ale nie nieoczekiwane. Najwyraźniej biały cudzoziemiec w dalszym ciągu podnosi wartość pamiątkowego zdjęcia. Same old, same old. Biały cudzoziemiec czuje się trochę jak atrakcja turystyczna lub małpa w klatce. Z drugiej strony, biały cudzoziemiec nieustannie fotografuje Chińczyków bez pytania, więc biały cudzoziemiec nie ma prawa narzekać.
Wracając do Phila. Phil już nie jest moim współlokatorem. Pojawił się pierwszego dnia, późnym wieczorem. Pogadaliśmy, pożartowaliśmy. Poczęstowałem go babcinym keksem. Następnego dnia oznajmił, że woli mieszkać sam by nie dzielić się łączem internetowym, co zrozumiałe, ale zmusiło i mnie do przeprowadzki (alternatywą było samodzielne opłacenie dwuosobowego pokoju). Pokoje jednoosobowe są obsługiwane tak, jak dwuosobowe, ale to wszystko, co łączy je z hotelowymi. Mimo to nie mam co narzekać – jest łóżko (typowo chińskie, znaczy – bardzo twarde), jest prysznic (od muszli klozetowej dzieli go półtora kroku – luksus!), jest klimatyzacja, da się żyć. Przy klatce schodowej jest wspólna kuchnia, wspólna lodówka i zbiornik z wrzątkiem, wystarczy kupić herbatę oraz tutejszy odpowiednik zupek chińskich i jest się ustawionym na cały wyjazd.
Wracając do łącza internetowego. Każdy pokój ma gniazdko, kabel kosztuje 5 yuanów (1 yuan – 40-50 groszy), dostęp do Internetu – 60 yuanów/miesiąc. Żeby go wykupić należy zostawić w recepcji kopię paszportu i legitymacji studenckiej (lub zaświadczenie o przyjęciu na kurs, jeśli, tak jak ja, nie otrzymało się jeszcze legitymacji).
A potem jakiś pan Zhang, Cheng czy inny Zhou musi coś przestawić w systemie, a może to zrobić dopiero w dzień roboczy. Wykupiwszy dostęp do Internetu w sobotę należy poczekać do poniedziałku. Trudno, co robić.

(W poniedziałek okaże się, że akurat tego dnia zamknięta jest biblioteka, w której – jak sądzę – znajduje się serwerownia, także trzeba czekać do wtorku. We wtorek czeka mnie kilkugodzinna batalia z chińskimi zabezpieczeniami blokującymi dostęp m.in. do tego blogu. Ale o tym wszystkim później.)

Nareszcie!

2011-07-05T18:58:00.001+08:00

Nareszcie wakacje!
Nareszcie w Chinach!
Nareszcie mam Internet! A co za tym idzie, mogę wznowić pisanie blogu. Właściwa aktualizacja nastąpi, jak tylko przypomnę sobie jak się konwertuje zdjęcia, żeby można je było szybciej przesyłać.

AKTUALIZACJA (niewłaściwa)
Chyba straciłem możliwość zamieszczania zdjęć na blogu. W związku z tym do rozwiązania problemu (czytaj: do założenia konta na Picasie) teksty będą gołe. A skoro jeden obraz zastępuje tysiąc słów, będę się musiał bardzo starać.

Post kontrolny.

2011-06-28T16:11:00.002+08:00

Dwa dni przed wylotem. Paszport jest, wiza jest, bilet jest. Z Warszawy lecę przez Moskwę, do Szanghaju. Z Szanghaju pociągiem do Hangzhou. Tam spędzę cztery tygodnie na kursie języka chińskiego organizowanym przez Zhejiang University.

Home sweet home

2009-08-27T05:11:00.002+08:00

Po 28 godzinach od opuszczenia akademika znaleźliśmy się z Pauliną na Okęciu. Podczas sześciogodzinnego postoju w Hong Kongu chcieliśmy wyjść na miasto ale po wymianie tajwańskich dolarów na hongkońskie okazało się, że ledwo starczyłoby nam na bilet tam i z powrotem i nie mielibyśmy nawet na butelkę wody w samym mieście, więc zrezygnowaliśmy. Pod koniec czekania mieliśmy okazję ponownie pożegnać się z polską reprezentacją z Kaohsiungu - polecieli sześć godzin po nas i zdążyli nas dogonić. Potem my polecieliśmy do Monachium, oni do Frankfurtu.
Lot opóźnił się o pół godziny bo trzeba było zresetować samolot (najwyraźniej nie ważne, czy problem dotyczy domowego komputera czy Jumbo Jeta pierwszy krok przy usuwaniu problemu jest identyczny) więc w Monachium udało nam się spóźnić na lot do Warszawy. Czekaliśmy tam dodatkowe dwie godziny - przynajmniej Lufthansa dała nam talon śniadaniowy opiewający na 7 euro i mogliśmy obejrzeć wschód słońca nad płytą lotniska. Dwa wschody słońca w ciągu tygodnia - wyrobiłem normę na następne... bardzo wiele lat.

Dalej poszło już gładko.

Niniejszym kończę relacje z Tajwanu. Blog przechodzi w stan uśpienia, jednak - niewątpliwie - prędzej czy później znowu powróci.

W międzyczasie żądnych cotygodniowej porcji egzotyki kieruję na okołokoreański blog http://qulka.blogspot.com/

Dziękuję za uwagę i uwagi - i do następnego razu.

Ostatni rzut okiem

2009-08-23T00:51:00.003+08:00

Po ceremonii zakończenia kursu polski przedstawiciel z Tajpej (którego nie można nazywać ambasadorem bo na wyspie nie ma polskiej ambasady, tylko przedstawicielstwo) pochylał się nad naszymi problemami.

Była ambasada brytyjska - jeden z pierwszych zachodnich budynków na Tajwanie, tuż nad morzem, koło uniwersytetu Sun Yat-Sena w bardzo ładnej części Kaohsiungu.

Dzisiaj pojechałem na pół dnia do Tainanu, dawnej stolicy Tajwanu (odkąd kontrolę nad wyspą stracili Holendrzy na rzecz Chińczyków do momentu, gdy stracili ją na rzecz Japończyków, którzy przenieśli stolicę do Tajpej). Ściśle trzymałem się szlaku wytyczonego w przewodniku ale wciąż byłem zmęczony po skuterach i po pierwszej godzinie zaliczałem kolejne świątynie już tylko po to, by powiedzieć, że je widziałem...

Garść obrazków z Tainanu:

Jutro po 12 opuszczamy z Pauliną kampus i udajemy się na lotnisko, o 15 lecimy do Hong Kongu i po sześciogodzinnej przesiadce wracamy do Warszawy. Przez Monachium.

Ilha Formosa zza kierownicy skutera II

2009-08-21T18:42:00.012+08:00

Etap I

…był straszny. Początkowo mieliśmy jechać do Alishan, ponoć pięknego górskiego obszaru, jednak został on odcięty od świata przez tajfun. Dlatego pierwszy nocleg wyznaczyliśmy w miejscowości Changhua, w której przesiadałem się jadąc do Lugang. Dotarcie tam autokarem zajęło nam wtedy trochę ponad dwie godziny.

Dotarcie tam skuterami zajęło nam ponad 6 godzin. Złożyło się na to wiele czynników – duży ruch na drodze, nieustanne stawanie na światłach czy to, że dopiero uczyliśmy się poruszać czteroskuterową grupą, w związku z czym co jakiś czas ktoś się gubił, ktoś zostawał w tyle przez co odcinała go zmiana świateł… Do tego jechaliśmy w najgorszym słońcu i dusiliśmy się w spalinach. Zakup masek niewiele poprawił sytuację.

Do tego musiałem wybierać między jedną w fioletowe kropki i drugą w kwiatki.

Wybór był oczywisty ->

Po zakwaterowaniu w hotelu i szybkim obiedzie postanowiliśmy pojechać do pobliskiego Taichung, trzeciego co do wielkości miasta na Tajwanie, odległego może o dwadzieścia minut drogi. Nam wyszło jakieś czterdzieści po na jakiś czas zgubiliśmy Agnieszkę. Do miasta dojechaliśmy trochę po czwartej. O piątej zamykały się wszystkie muzea i większość świątyń, w samym Taichungu pogubiliśmy się kompletnie. Ostatecznie niczego nie zobaczyliśmy, zmarnowaliśmy dwie - trzy godziny i wróciliśmy do Changhua. Nastroje były marne. Pojawiła się myśl, by – gdyby okazało się, że trasa przez góry jest nieprzejezdna – odwołać całą wyprawę i wrócić do Kaohsiungu. Jeśli 6 godzin zajęło nam dotarcie mniej więcej do połowy zachodniego wybrzeża to niemożliwym wydawało nam się okrążenie połowy wyspy w ciągu jednego dnia – a tyle musielibyśmy przejechać żeby wyrobić się na czas i nie marnować opłaconego już noclegu.

Jak już mówiłem, nastroje były marne.

Następnego dnia wstaliśmy o piątej, opuściliśmy hotel o szóstej, zjedliśmy śniadanie w 7-eleven (sieć amerykańskich całodobowych ‘convenience stores’ – coś jak nasza Żabka ale mają również bankomaty, możliwość zrobienia odbitek na kserokopiarce, wypicia kawy z ekspresu a ostatnio wyczytałem, że można tam również płacić podatki) i ruszyliśmy w drogę, rozpoczynając tym samym...

Etap II

Ulica przed siódmą rano są zaskakująco puste. Błyskawicznie opuściliśmy miasto. Wczesnym rankiem słońce nie doskwierało, jechaliśmy szybko, wkrótce droga wiodła nas między górami i do dobrych warunków jazdy doszły piękne widoki. Morale załogi znacznie się poprawiło, groźba buntu została zażegnana.

Oczywiście, dzień dopiero się zaczynał... ale o tym później.

W jakieś dwie godziny dotarliśmy nad Jezioro Słońca i Księżyca, największe na Tajwanie, położone w pięknej scenerii na wysokości 762 metrów nad poziomem morza. Spędziliśmy nad nim dobre pół dnia okrążając je na skuterach, zatrzymując się przy kolejnych punktach widokowych, w parku z pawiami i bażantami, ogrodzie motylim i przy grupce entuzjastów zdalnie sterowanych samolotów i łodzi. Technicznie rzecz biorąc szukaliśmy gorących źródeł ale gdzieś tak w trzech czwartych okrążenia powiedziano nam, że bezpośrednio nad jeziorem nie ma żadnych źródeł.

Przynajmniej na posterunku policji dowiedzieliśmy się, że droga przez góry jest przejezdna. Morale załogi nie było tak wysokie odkąd wyruszyliśmy.

Oczywiście, dzień jeszcze się nie skończył... ale o tym później.

Trochę po trzeciej ruszyliśmy w kierunku Hualien – miasta na wschodnim wybrzeżu gdzie mieliśmy wykupione dwa noclegi. Jakieś trzydzieści – czterdzieści kilometrów górską drogą od Jeziora Słońca i Księżyca skręciliśmy w kierunku gorących źródeł w miejscowości Lushan.

W Lushan zobaczyliśmy pierwsze wyraźne ślady tajfunu – przepływająca przez nie rzeka wezbrała, podmywając stojące nad nią budynki. Mimo to chyba nie było tam dużych zniszczeń.

Gorące źródło znajdowało się na zboczu wzgórza tuż za hotelem którego goście mieli do niego nieograniczony wstęp. My musieliśmy zapłacić dwieście dolarów. Z szóstego piętra hotelu wychodziło się bezpośrednio na wysokości źródła, gdzie oprócz samej gorącej wody były jeszcze bicze wodne, natryski i dodatkowo jacuzzi z wodą o temperaturze paru stopni. Spędziliśmy tam jakieś półtorej godziny, zakładając, że ruszymy późnym popołudniem by uniknąć słońca które tak dało nam się we znaki poprzedniego dnia.

Agnieszka, Mateusz i Dawid podczas jednego z wielu pysznych posiłków na jakie po drodze zatrzymywaliśmy się w 7-eleven bądź u konkurencji ->

Plan ten wypalił w 150%. Wypalił nam prosto w twarz.

Zacznijmy od tego, że w niecałą godzinę od opuszczenia Lushan zrobiło się ciemno. Bardzo ciemno. W pewnym momencie droga zaczęła składać się wyłącznie ze świateł skuterów przede mną, z rzadka innych mijanych pojazdów, odblaskowych plakietek na barierce z boku drogi i oddzielających od siebie pas jezdni oraz gęsto umieszczonych znaków ostrzegawczych. To samo w sobie było zaledwie irytujące, ale na tym się nie skończyło. Droga wznosiła się i zakręcała, wznosiła się i zakręcała, wznosiła się... i nie chciała przestać. Wiodła bowiem – jak się później dowiedzieliśmy – przez górę Hehuan, której szczyt sięga 3422 metrów. Droga przebiega trochę niżej ale i tak w najwyższym punkcie przekracza pułap 3200 metrów. A to znaczy, że pomimo panującego na Tajwanie tropikalnego lata robi się tam zimno. Bardzo, bardzo zimno. Jechałem trzęsąc się z zimna, szczękając zębami i myśląc, że albo w ogóle tego nie przejedziemy albo – w najlepszym razie – przenocujemy w najbliższej wiosce. Zatrzymaliśmy się tylko jeden raz, żeby wyciągnąć dodatkowe rzeczy z bagażników. I tak jechałem już w bluzie i jedynych długich spodniach jakie miałem, mogłem więc tylko narzucić dodatkowy t-shirt na bluzę. Dawid poratował mnie swoimi zapasowymi skarpetkami (skarpetki do sandałów – co za faux pas!).

Przypadkiem zadarłem głowę do góry i oniemiałem – nie pamiętam, kiedy widziałem takie rozgwieżdżone niebo. Wyraźnie było widać Mleczną Drogę. Był to najjaśniejszy punkt całego przejazdu.

Ruszyliśmy dalej. Po chwili okazało się, że zatrzymaliśmy się w zasadzie w najwyżej położonym punkcie drogi – wkrótce potem droga zaczęła wreszcie opadać. Po jakimś czasie znaleźliśmy się w dolinie. Nadal nie było prawie niczego widać ale przynajmniej zrobiło się cieplej. Reszta drogi wyglądała podobnie jak początek – granice szosy wyznaczały odblaskowe plakietki, z jednego zakrętu przechodziliśmy w drugi, co jakiś czas na jezdnię nie wiadomo skąd lała się woda, szum silników odbijał się od otaczających nas skał.

Wreszcie droga wypadła na szeroką trasę wiodącą wzdłuż wschodniego wybrzeża. Wreszcie mogliśmy zatankować – ostatnią godzinę jechaliśmy na rezerwie. Reszta drogi do Hualien poszła już błyskawicznie.

Następnego ranka cofnęliśmy się po własnych śladach, wracając do Parku Narodowego Taroko przez który przejeżdżaliśmy poprzedniej nocy, nie wiedząc właściwie, co znajduje się poza drogą. Jak mogliśmy się przekonać droga wiedzie raz po jednej, raz po drugiej stronie rzeki Liwu, która wyrzeźbiła tutaj kanion od którego nazwę wziął cały park. Znajdujące się po obu stronach rzeki zbocza wzgórz czasami były pokryte gęstym lasem, czasami gołe skały pięły się niemal pionowo w górę. Droga niemal na całym odcinku została wykuta bezpośrednio w skale – co chwila wiedzie tunelami albo pod skalnymi nawisami, czasami jest przerzucana mostem na drugą stronę rzeki. Lonely Planet informuje, że budowa całej przecinającej wyspę trasy pochłonęła życie 450 robotników.

Dojechaliśmy do miejscowości Tienhsiang. Tam zostawiliśmy skutery i na piechotę ruszyliśmy wzdłuż głównej drogi by dotrzeć do jednego z pieszych szlaków turystycznych. W pewnym momencie na gałęziach poniżej drogi zauważyłem makaka ale, zaskoczony, jak głupi krzyknąłem do pozostałych „Małpa! Widzieliście?” i tyle go widziałem.

Szlak który wybraliśmy – jeden z kilku jeśli nie kilkunastu jakie można obrać w Parku, ze względu na ograniczenia czasowe i Mateusza, który od jakiegoś czasu ma problemy z nogą jeden z najkrótszych – zaczynał się długim, nieoświetlonym tunelem odchodzącym od drogi. Na całej jego długości podobnych tuneli było jeszcze parę. Niewymagająca, płaska ścieżka wiodła wzdłuż jednego z dopływów Liwu, podobnie jak Liwu płynącego między wzgórzami. Z przewodnika wiedziałem, że naszym celem jest wodospad Baiyang, odległy ledwie o dwa kilometry od drogi – dalej szlak był zamknięty.

Nie miałem za to pojęcia, jak ów wodospad będzie wyglądał. Zresztą nawet gdybym przeczytał jego opis trudno by mi było go sobie wyobrazić (a więc będę się musiał mocno postarać). Ostatni z tuneli o których wspominałem wyprowadził nas w punkcie, w którym zbiegały się dwa mniejsze kaniony. Tuż przy wylocie tunelu znajdował się betonowy most przerzucony nad jednym z nich, poniżej którego szara od niesionego błota woda przelewała się kaskadą do dopływu wzdłuż którego szliśmy. Prostopadle od tego mostu przerzucono drugi, linowy, wiodący do drewnianej altany która wydawała się wyrastać ze skał. Pod tym mostem płynął strumień krystalicznie czystej wody. Wyżej widać było dwie wysokie przynajmniej na kilka, jeśli nie kilkanaście metrów kaskady, którymi spływał ów strumień.

Jakby tego było mało z jakiegoś powodu – pewnie ze względu na ukształtowanie terenu – w punkcie, w którym zlewały się krystaliczny strumień i błotna rzeka musiały panować prądy wznoszące, ponieważ patrząc pod słońce widać było unoszące się kropelki wody. Tuż nad powierzchnią tworzyła się tęcza.

Przyszła pora by wrócić do skuterów. Zjeżdżając na powrót w stronę oceanu zatrzymywaliśmy się jeszcze kilkakrotnie by robić zdjęcia, potem pojechaliśmy parę kilometrów dalej na północ by obejrzeć klify nad oceanem a wreszcie pojechaliśmy do portu w Hualien. Chcieliśmy zabrać się wycieczkowym statkiem by oglądać delfiny i wieloryby. Miała to być druga – po Taroko – z głównych atrakcji Hualien. Niestety dobre chęci to za mało, nie dowiedzieliśmy się wcześniej jaki harmonogram mają owe statki i w porcie znaleźliśmy się dobrą godzinę za późno. Kombinowaliśmy jeszcze, czy nie można by opóźnić wyjazdu następnego dnia ale ostatecznie zdecydowaliśmy się odpuścić.

W porcie jacyś Tajwańczycy próbowali łapać rybackimi podbierakami papugę która musiała uciec komuś z klatki, co dostarczyło nam trochę rozrywki.

Etap III

Następnego dnia nastąpiła pobudka o piątej, śniadanie w 7-eleven i wyjazd około godziny szóstej. O ósmej trzydzieści mieliśmy wypłynąć z portu Chenggong na Zieloną Wyspę, więc nie mogliśmy się spóźnić. Ku memu zaskoczeniu droga numer 11 którą obraliśmy zamiast wieść prosto przy oceanie na początku powiodła nas między jakieś wzgórza, i zamiast 80-90 kilometrów na godzinę robiliśmy może 40. Zacząłem się obawiać, czy zdążymy, na szczęście po kilkunastu minutach wyjechaliśmy na prostą i pomknęliśmy na południe.

Potem jednak niepokój wrócił, bo w kolejnych mijanych miejscowościach nie było stacji benzynowej a wskazówka znajdowała się coraz niżej. Jadąc na rezerwie przeciąłem Zwrotnik Raka (oznaczony tabliczką i wysokim białym słupem). Potem wskazówka znalazła się na poziomie zera i jechałem w przekonaniu, że za moment skuter odmówi współpracy.

Potem jechałem jeszcze kilka kilometrów ze wskazówką poziomu paliwa poniżej zera.

Wreszcie natknęliśmy się na stację. Kolejne dwadzieścia kilometrów do Chenggong minęło błyskawicznie. Po drodze do portu minęliśmy małą, skalistą wysepkę zwaną Platformą Trzech Nieśmiertelnych – a zatem znaleźliśmy się na znanym terenie.

Prom odpłynął zgodnie z czasem. Przespałem prawie cały, niemal dwugodzinny rejs. Zielona Wyspa jest niewielką – zgadliście – wyspą pochodzenia wulkanicznego, otoczoną przez rafy koralowe i szalenie popularną wśród tajwańskich turystów. Mieliśmy wykupiony pakiet obejmujący bilety na prom, zakwaterowanie, nurkowanie na rafie koralowej oraz wynajem skuterów, więc zaczęliśmy od odebrania skuterów i pojechaliśmy do hotelu zostawić rzeczy. Następnie objechaliśmy wyspę dookoła. Wiodąca wokół wyspy droga ma 19 kilometrów, ponieważ jednak zatrzymywaliśmy się co chwila by robić zdjęcia, wyjść na plażę czy wspiąć się na jakiś punkt widokowy zajęło nam to ze trzy godziny, po czym wróciliśmy do hotelu by wziąć udział w zorganizowanym nurkowaniu na rafie.

Zachód słońca na Zielonej Wyspie ->

Na Zielonej Wyspie jest hodowla jeleni sika. Nie jestem pewien dlaczego, ale przed wieloma domami na wyspie małe i duże jelonki są uwiązane na smyczy niczym psy ->

Ponieważ personel hotelu preferowałby, żeby klienci się nie potopili, „zorganizowane nurkowanie” nie ma wiele wspólnego z prawdziwym nurkowaniem. Od razu zaznaczę, że od początku była mowa o nurkowaniu z maską i fajką a nie z akwalungiem, więc z tej strony nie było żadnych rozczarowań. Oprócz masek i fajek dostaliśmy również pianki, buty piankowe i kapoki, w których jakiekolwiek nurkowanie było zupełnie niemożliwe. Prowadzący nas Tajwańczyk miał kilka kół ratunkowych powiązanych z liną. Instrukcje które dostaliśmy polegały mniej więcej na tym: leżeć w wodzie, oddychać spokojnie, nie wykonywać gwałtownych (a najlepiej jakichkolwiek) ruchów i nie puszczać swojej połówki koła ratunkowego (wypadały po dwie osoby na koło). W tym czasie przewodnik – jako jedyny wyposażony w płetwy – ciągał nas za sobą po ciekawszych punktach rafy.

<- Mateusz kupił aparat do robienia podwodnych zdjęć, ja mogę tylko pokazać te ryby z rafy które złowił ten pan. Na wszelki wypadek zaznaczę, że to nie był nasz przewodnik.

Nie było to szczególnie satysfakcjonujące, ale miało swoje zalety. Po pierwsze – on jeden wiedział, które punkt rafy są ciekawsze. Po drugie gdyby coś miało się stać lepiej mieć przy sobie kogoś z doświadczeniem. Po trzecie miał ze sobą chleb tostowy który rozrzucał dookoła żeby nęcić ryby, przez co miejscami czułem się, jakbym nurkował w akwarium. Ryb było zatrzęsienie, od znanych z „Gdzie jest Nemo?” błazenków, przez rybę której głos dał w tym filmie Willem Dafoe po niezwykle barwne ryby papuzie (których w filmie nie było). Pozostałych kilkudziesięciu gatunków nie poznałem.

Na jeżdżeniu dookoła wyspy – oraz jednej wycieczce wgłąb wyspy, która jednak skończyła się po paru kilometrach na tabliczce „strefa militarna, zakaz wjazdu” – minął nam czas do wieczora.

Następnego dnia o 4.30 spotkałem się z Agnieszką i Mateuszem przy skuterach i pojechaliśmy do gorącego źródła Chaojih, jednego z trzech słonych gorących źródeł na świecie (pozostałe dwa, jak informuje niezastąpiony przewodnik Lonely Planet, są na Wezuwiuszu i japońskiej wyspie Hokkaido) by pławiąc się w gorącej wodzie obejrzeć wschód słońca nad Pacyfikiem.

<- Trzy koty zamieszkujące budynek administracyjny gorącego źródła.

W założeniu był to wspaniały pomysł, niestety wpadło na niego również jakieś półtorej setki Tajwańczyków i ostatecznie oglądaliśmy wschód słońca przycupnięci na skałach obok oczka wodnego przy samym brzegu oceanu. Kiedy już wyszło cofnęliśmy się do właściwego basenu źródła, położonego trochę dalej od plaży i weszliśmy wreszcie do wody. Parę minut później wyskoczyłem by znowu robić zdjęcia bo słońce zaczęło wreszcie wychodzić zza chmur, dając dużo krótszy ale jeszcze bardziej spektakularny spektakl. Potem posiedzieliśmy w źródle jeszcze jakąś godzinę, dołączył do nas również Dawid któremu nie chciało się wstać na właściwy wschód.

Fotorelacja ze wschodu słońca nad Pacyfikiem:

Prom odpływał o 13 więc zabiliśmy jeszcze trochę czasu ogądając dwie groty szumnie nazwane jaskiniami które pominęliśmy poprzedniego dnia po czym udaliśmy się do portu.

Agnieszka chroniąc się przed słońcem wtapiała się w otoczenie. Na skuterze była nie do odróżnienia od co bardziej zakutanych w chusty tubylców ->

Tym razem rejs trwał tylko 45 minut, więc szalenie się ucieszyliśmy. Nie trwało to długo, bo ostatecznie zorientowaliśmy się, że przybiliśmy do portu Lugang koło Taitung, a nie położonego 50 kilometrów na północ Chenggong gdzie zostawiliśmy skutery. Lugang miał być jeszcze przez parę tygodni zablokowany pniami drzew i innymi śmieciami które tajfun Morakot zmył do oceanu. Najwyraźniej uwinęli się z robotą szybciej, niż ktokolwiek się spodziewał.

Mimo wszystko nie zostawiono nas na lodzie – ledwie półtorej godziny później zorganizowano nam minibusa który zabrał nas i jeszcze paru innych będących w podobnej sytuacji turystów do Chenggong, gdzie wreszcie odzyskaliśmy nasze skutery. Po szybkiej wymianie oleju wyjechaliśmy na drogę numer 11 by ruszyć w drogę powrotną do Kaohsiung. Musieliśmy jeszcze tylko odnaleźć Agnieszkę która zdążyła się zgubić między pierwszym a drugim skrętem które wykonaliśmy od opuszczenia warsztatu i mogliśmy wreszcie rozpocząć...

Etap IV i ostatni

Tym razem trasa była nam doskonale znana – tą samą wracaliśmy z Dawidem podczas pierwszej wyprawy. Jedyną różnicą był objazd przez Pingdong, tuż koło Kaohsiungu, konieczny ze względu na to, że poprzednia trasa wiodła mostem który został zerwany przez tajfun. Tak czy inaczej poprzednim razem pokonaliśmy cały odcinek w jakieś 5 godzin – ile mógł nam zająć tym razem, nawet z objazdem? Pięć i pół? Sześć? Nie więcej.

Ostatecznie okazało się, że istotnie tak było. Po drodze jednak byłem przekonany, że zajmie nam to przynajmniej 8 godzin, nie zdążymy wrócić przed północą do akademika (a po północy nie wpuszczają) i w ogóle będzie koszmarnie. Ta zmiana nastawienia spowodowana została spustoszeniem jakiego na drodze dokonał Morakot. Jadąc wzdłuż wybrzeża co chwila natykaliśmy się na roboty drogowe. Droga była przejezdna, tego nikt nie kwestionował. Wszystkie osuwiska, rumowiska i co tam jeszcze zostało zmyte z gór prosto na drogę zostało usunięte, jednak co i rusz zamiast po asfalcie jechaliśmy po ubitym gruzie lub jakimś improwizowanym objazdem żeby ominąć osunięte fragmenty drogi. Nad każdym takim fragmentem nadal unosiły się tumany kurzu i pyłu, które nie dość, że same w sobie ograniczały widoczność to jeszcze piasek dostawał się pod owiewkę kasku i oślepiał. Pokonanie odcinka od Taitung do stacji benzynowej Formosa za którą droga skręcała w góry zajęło nam niemal dwa razy tyle czasu co poprzednim razem.

W górach było lepiej. Co prawda zrobiło się już ciemno ale noc była jaśniejsza od tej kiedy jechaliśmy do Hualien a i góry niższe więc cały czas było ciepło. Tu też natykaliśmy się na roboty drogowe ale kurz nie był nawet w przybliżeniu tak dokuczliwy jak nad oceanem. Wszyscy nabrali również niezłej wprawy bo przejechaliśmy ten odcinek szybciej, niż poprzednim razem z Dawidem.

Reszta drogi – od wyjechania z gór do przedmieść Kaohsiungu – poszła jak z płatka. Na przedmieściach skuter Mateusza odmówił współpracy a sam Mateusz musiał poczekać aż ktoś z wypożyczalni przyjedzie po skuter. Przynajmniej nie kazali mu płacić za naprawę.

My w tym czasie dojechaliśmy do wypożyczalni, oddaliśmy skutery i przed jedenastą wróciliśmy do akademika.

Wyprawa się powiodła – dzięki niej zobaczyłem mniej więcej tyle Tajwanu ile chciałem w ciągu całego wyjazdu. Żałuję, że nie odwiedziłem Alishan przed tajfunem, no ale kto mógł przewidzieć, że będzie aż tak źle? Poza tym ciekawią mnie jeszcze wyspy położone na cieśninie między Tajwanem a Chinami, no i z północnego Tajwanu widziałem tylko Tajpej, ale nie można wszystkiego zrobić za jednym razem. Kiedyś może tu wrócę i to wszystko nadrobię.

3, 2, 1...

2009-08-14T23:31:00.005+08:00

Jutro kolejna wyprawa skuterowa. Jak to zwykle z sequelami bywa będzie więcej tego samego. Całość potrwa pięć dni zamiast trzech, wydłuży nam się droga, obsada zostanie poszerzona o kolejne dwie osoby.
Nie wiemy jeszcze, jaką konkretnie trasę obierzemy - nie wiadomo, czy droga przez góry jest przejezdna, możliwe, że będziemy musieli jechać naokoło, wzdłuż wybrzeża, dookoła północnej części wyspy. Mam nadzieję, że obejdzie się bez tego.

Z innych wiadomości - kupiłem nowego laptopa! To pierwszy post na nim napisany.

Spróbujcie znaleźć pięć różnic między tymi obrazkami.

Na zakończenie parę kaosiundzkich budynków widzianych z Central Parku:
Kaosiundzki Central Park z nowojorskim łączy tylko nazwa i położenie mniej-więcej w centrum miasta. Poza tym jest mały i nie ma w nim nic do roboty.

Lugang

2009-08-13T13:13:00.007+08:00

Lugang to liczące – według przewodnika – osiemdziesiąt tysięcy mieszkańców miasteczko położone na zachodnim wybrzeży Tajwanu, mniej więcej na wysokości Taichung. W osiemnastym wieku Lugang był jednym z najbardziej rozwiniętych portów na Tajwanie. Potem zbierający się muł utrudnił żeglugę i w 1895 rządzący Tajwanem Japończycy zabronili większym statkom wpływać do portu. Na domiar złego na początku dwudziestego wieku lugańscy konserwatyści nie pozwolili na położenie torów kolejowych ani nowych dróg i miasto zostało odcięte od świata.

Odrodziło się ponad pół wieku później, kiedy współcześnie Tajwańczycy zaczęli szukać więzi łączących ich z przeszłością.

Cały powyższy paragraf zawdzięczamy przewodnikowi Lonely Planet. Dzięki odcięciu od świata w Lugang zachowały się całe ulice i uliczki starych domów w których dzisiaj znajdują się sklepiki z różnymi rękodziełami oraz mnóstwo mniejszych i większych świątyń. I dlatego właśnie postanowiliśmy tam pojechać.

W tym wypadku „my” to oprócz mnie dwie towarzyszące mi koleżanki, Kasia z warszawskiej sinologii i Agnieszka która w weekend wybiera się ze mną i Dawidem na kolejną wyprawę skuterami.

Agnieszka, Kasia i pies w świątyni Longshan ->

Dojazd do Lugang zabrał nam jakieś dwie i pół godziny. Po drodze widać było parę zalanych pól – w paru wypadkach woda rozlała się również na sąsiednie baraki i podchodziła pod drzwi okolicznych budynków – poza tym jednak nie wyglądało na to, by tajfun wyrządził poważne szkody. Można było jednak zauważyć, jak szeroko rozlały się rzeki nad którymi przejeżdżaliśmy – choć świadczyły o tym tylko łachy piasku ciągnące się daleko od koryta rzeki. Wczoraj poziom wody był już normalny.

W samym Lugang przez cały dzień poruszaliśmy się wyłącznie na piechotę – starsze budynki i większość świątyń skupiona jest w jednej okolicy, w pobliżu głównej drogi wiodącej przez miasto – ulicy Zhongshan (lub, jak to Tajwańczycy zapisują, Jhungshan). Tytułem wtrącenia nadmienię, że główna ulica w dowolnym tajwańskim mieście zazwyczaj nazywa się Zhongshan – tak po mandaryńsku nazywa się Sun Yat-Sen, uznawany za znamienitego męża stanu zarówno przez chińskich komunistów jak i tajwańskich nacjonalistów.

To dopiero jest polityka cudów.

Z miejsc w których zatrzymywaliśmy się na dłużej warto wymienić świątynię Longshan – ponoć najstarszą buddyjską świątynię na Tajwanie. Parę lat temu była konserwowana, jednak w odróżnieniu od większości które miałem okazję oglądać „konserwowanie” nie przerodziło się w odmalowywanie i remontowanie, więc widać tu było patynę czasu.

Potem znaleźliśmy Alejkę Dziewięciu Zakrętów – wąskie przejście („uliczka” byłaby nadużyciem) między budynkami (tak współczesnymi jak i trochę starszymi) które, jak można się domyślić po nazwie, na całej swojej długości dziewięciokrotnie zakręca. Podobno miało to bronić mieszkańców przed zimnym, wrześniowym wiatrem i bandytami. Nie wiem, czy wystarczyła jedna taka uliczka (nadużycie) czy też dawniej całe Lugang było tak ciasno zabudowane.

Na samym początku Alejki przeszliśmy pod ponad stuletnim korytarzem łączącym szereg budynków na poziomie pierwszego piętra. Jak dowiedzieliśmy się z tabliczki umieszczonej pod nim przez lugańskie biuro turystyki dziewiętnastowieczni literaci gromadzili się w owym przejściu by „recytować poezję i brać udział w alkoholowych ekscesach”. Bohema, najwyraźniej, wyznawała te same wartości pod każdą długością geograficzną.

Przewodnik wspominał o tradycyjnych lugańskich słodyczach, więc odwiedzaliśmy większość mijanych po drodze piekarni szukając „chrupkich krowich języków”, „smoczych wąsików” i „oczu feniksa”. Oczu feniksa spróbowaliśmy kiedy w którejś kolejnej piekarni można było ich skosztować przed zakupem. Okazało się, że dobrze zrobiliśmy nie kupując ich.

Główną, zabytkową uliczką w mieście jest Gushi Jie, po angielsku zwana Starą Ulicą Handlową. Kiedy się w nią skręci od razu zaczynają się piętrowe domki z połowy dziewiętnastego wieku. W większości na parterach mieszczą się sklepiki z rękodziełami – malowidłami, malowanymi wachlarzami, dzwonkami, papierowymi ozdobami, lampionami – całym mnóstwem różności. Dziewczyny były zachwycone.

Kiedy przyszła pora na jakiś konkretny posiłek zdecydowaliśmy się z Agnieszką na tradycyjny tajwański przysmak o którym co i rusz słyszałem od nauczycieli na zajęciach – „e a jian”, omlet z ostrygami. A także, jak się okazało, kapustą i dziwną masą, która mogła być żelatynowym ryżem a mogła być i soją. Albo jeszcze czymś innym. Wszystko to podlane było smacznym sosem o którego składniki nie dopytywałem. Całość brzmiała lepiej niż smakowała, ale i tak smakowała lepiej niż wyglądała.

<- mniam, mniam.

Drugą z dużych odwiedzonych przez nas świątyń była świątynia Matsu/Tianhou. Tianhou/Matsu ratowała morskich rozbitków, leczyła chorych i pomagała na wiele innych sposobów, więc po śmierci zaczęto się do niej modlić. Tyle odczytałem z rozdawanej w świątyni broszurki, a i to nie było łatwe. Dla przykładu pierwsze dwa zdania:

„After the human having the civilization, there are mythical legends. When the time changing, it forms the various religious culture.”

Dla ciekawych jest tego siedem stron, w podobnym stylu.

Sama świątynia wyróżnia się tym, że po dobudowaniu dwóch współczesnych budynków (będących częścią świątyni) przestrzeń między – patrząc od wejścia - pierwszym i drugim pawilonem z ołtarzami zamieniła się w otoczony ze wszystkich stron dziedziniec z oczkiem wodnym otoczonym ławkami. Bardzo przyjemne i malownicze miejsce.

Na spacerowaniu od świątyni do świątyni przez tuzin sklepów i parę bazarów minął nam czas do 17. Zastanawialiśmy się, czy nie wybrać się jeszcze do Taichung ale uwzględniwszy porę jechalibyśmy tam chyba tylko po to, by móc powiedzieć „byliśmy w Taichung”. Zwolniwszy trochę pospacerowaliśmy w Lugang jeszcze dwie godziny i zaczęliśmy wracać. Z Kaohsiung do Changhua jechaliśmy autokarem biura Ho-Hsin – tym od luksusowego autokaru którym jechałem do Tajpej. Tym razem mimo mniejszej odległości i dużo niższej ceny jechaliśmy w identycznych warunkach, z tą różnicą, że ekran działał przez całą drogę i obejrzałem wreszcie „Walkirię” Briana Singera z Tomem Cruisem. Z Changhua do Lugang przejechaliśmy zwykłym miejskim autobusem – po raz pierwszy korzystałem z tego środka transportu na Tajwanie.

Droga powrotna przebiegała podobnie. Największą różnicą było to, że w autokarze Ho-Hsin były tylko dwa standardowo wygodne miejsca które przypadły dziewczynom a ja jechałem koło kierowcy na fotelu który nie tylko nie masował i nie wyświetlał filmów ale nie miał też lampki więc nawet poczytać nie było jak. Przynajmniej miałem dobry widok na drogę.

<- To chyba całkiem kultowy skuter. Parę ich już tu widziałem.

W Kaohsiungu, na końcu naszej podróży autokar zatrzymał się tuż przed taksówką o rejestracji "300 XP"...

...co jest całkiem zabawne o ile ktoś grał kiedyś w RPG.

Resztę czytelników przepraszam za hermetyczny dowcip.

Kwestia perspektywy

2009-08-10T19:19:00.002+08:00

Może widzieliście w telewizji, w internecie lub w gazetach relacje z Tajwanu opisujące zniszczenia dokonane przez Morakota. Zalane wioski, zerwane mosty, podmyte drogi, lawiny błotne, sześciopiętrowy hotel walący się ze względu na podmyte fundamenty... Jeśli tak, to wiecie o tajfunie tyle, co i ja - ja też widziałem to wszystko wyłącznie w telewizji i internecie. W Kaohsiungu nie widziałem niczego gorszego od powalonych drzew, nie słyszałem również o niczym ponad to.

Wiem, że część dróg jest zalana, ale relacje są sprzeczne. Dzisiaj słyszałem, że jedna z naszych nauczycielek utknęła w Taichung i nie może stamtąd wrócić - a przed chwilą wróciłem z okolic dworca, gdzie zapewniano mnie, że droga jest już przejezdna.

W sobotę ruszamy z Dawidem i dwoma innymi osobami na drugą wyprawę skuterową. Mamy drogę zaplanowaną na pięć dni - zobaczymy, ile uda nam się zrealizować. Będę miał wtedy okazję przyjrzeć się, jak naprawdę wygląda sytuacja po tajfunie.

Pierwszą taką okazję będę miał jutro - wraz z dwiema koleżankami jadę do miasteczka Lugang, położonego na wysokości Taichungu (mniej - więcej w połowie długości wyspy). Skoro drogi są już przejezdne to trzeba nadrobić stracony weekend.

Żegnamy Morakota

2009-08-09T20:49:00.003+08:00

Rano jeszcze trochę padało - wieczorem również - ale tajfun jest już za nami. Teraz, straciwszy nieco siły i zaklasyfikowany jako "tropikalny sztorm" a nie "tajfun" przeniósł się nad Chiny. Chodniki i ulice nadal zasłane są gałęziami i liśćmi ale życie wróciło do normy, pootwierała się większość knajp i sklepików. Na ulice wyjechały ciężarówki z ekipami usuwającymi powalone drzewa.

A ja szykuję się do małych, jednodniowych wagarów i odbycia najprawdopodobniej we wtorek wycieczki którą miałem zaplanowaną na weekend.

Morakot poszedł...

2009-08-08T19:23:00.002+08:00

...strąciwszy uprzednio jeden panel z sufitu w naszej toalecie. Mamy prześwit dokładnie nad klozetem. Zanim pojawi się ktoś, kto to naprawi pewnie przestanie padać a wtedy nie będzie to już miało większego znaczenia.

Poza tym dzisiaj było tak, jak wczoraj - wiał wiatr, padał deszcz. Środek tajfunu jest już poza Tajwanem ale ciągnące się za nim chmury będą nam jeszcze towarzyszyć. Szansa na poprawę pogody do jutra - a tym samym na jakikolwiek wyjazd - jest minimalna.

Poza tym wszystko w porządku.

Morakot idzie!

2009-08-07T21:10:00.003+08:00

Epicentrum tajfunu ma znaleźć się nad Tajwanem dopiero dzisiaj w nocy, ale cały dzień i tak padało i wiało. Po południu wyszedłem z Karolem i Dawidem na obiad. Wszędzie połamane gałęzie, poprzewracane skutery, parę wyrwanych z korzeniami drzew. Zmokliśmy.
W całym akademiku przeciągi, mimo, że prawie wszystko jest pozamykane, chyba tylko na którymś z niższych pięter co chwila trzaska okiennica.
Pewnie jutro zniszczenia będą jeszcze większe. Może pojutrze sytuacja poprawi się na tyle, żebym mógł gdzieś pojechać.

Poprzedni wieczór, okolice dworca. Pytałem o połączenia kolejowe i autokarowe.
Wtedy jeszcze myślałem, że dzisiaj a najdalej jutro gdzieś pojadę.

Boczna uliczka koło dworca.
Lubię to zdjęcie.

Morakot

2009-08-06T13:25:00.002+08:00

Tropikalny sztorm Morakot* ma uderzyć w Tajwan dzisiaj w nocy, albo z piątku na sobotę - zobaczymy. W każdym razie wyprawę na skuterach przekładamy na przyszły tydzień a jutro najprawdopodobniej ruszę gdzieś pociągiem bądź autokarem.

A teraz coś z zupełnie innej beczki. Rozpoczyna się Miesiąc Duchów. Nie jestem pewien na czym to dokładnie polega, ale możliwe, że duchy przodków odwiedzają żyjących krewnych - to by wyjaśniało pojawiające się na chodnikach stoliki z jedzeniem, piciem i kadzidłami oraz Tajwańczyków palących "pieniądze zmarłych". Postaram się zrobić jakieś ciekawe zdjęcia jeśli nadarzy się okazja.
W przeciwnym razie po prostu zrobię zdjęcia.

*- ciekawym, kto je nazywa?

Tajpej w półtora dnia

2009-08-05T13:56:00.002+08:00

W piątek mieliśmy odgórnie zorganizowanego grilla nad (sztucznym) jeziorem Chenching pod Kaohsiungiem. Byłoby nawet miło, gdyby nie tragiczny upał i gry i zabawy integracyjne których obawiałem się od początku kursu i które w końcu nas dopadły.
W drodze powrotnej usłyszałem Olę z grupy A mówiącą coś o wyjeździe do Tajpej, a że mieliśmy z Karolem pomysł by jechać ale nie dopracowaliśmy żadnych szczegółów wykazałem zainteresowanie. Okazało się, że Ola i jej cztery koleżanki z pokoju jadą w piątek wieczorem i mają nawet zarezerwowany hostel na dwie noce.
Ponieważ im więcej osób tym raźniej – a także dla własnej wygody – podłączyliśmy się.

Kaohsiung opuściliśmy około 19 luksusowym autokarem. Pojedynczo ustawione fotele rozkładały się na wszystkie strony, można było uruchomić tryb masujący, każdy pasażer miał też do dyspozycji własny ekran i wybór filmów. Mój ekran, niestety, zepsuł się na samym początku jazdy ale fotel pozostał wygodny. Bilet kosztował ok. 60 złotych.

Przy dworcu w Tajpej wysiedliśmy trochę po 23. Okazało się, że dziewczyny mają tylko nazwę hostelu i adres zapisany po angielsku, bez chińskich znaków ani tym bardziej mapy. Przypadkiem spotkana Tajpejka zapytała, czy może nam pomóc, zadzwoniła do siostry, która znalazła w internecie adres hostelu a potem zabrała nas tam metrem i zaprowadziła pod same drzwi. Miło z jej strony.

Hostel mieścił się na ostatnim piętrze i w przybudówkach na dachu starego, sześciopiętrowego bloku mieszkalnego. Otaczały go wyższe, nowsze i przede wszystkim ładniejsze apartamentowce ale w sumie nie był zły. Zamieszkaliśmy w siódemkę w sześcioosobowym pokoju, w którym w czasie pierwszej nocy nocowały jeszcze dwie turystki. Było dostawiane łóżko polowe dla Karola i trochę tłoczenia się na kojach dziewczyn. My nie mieliśmy powodów do narzekań.

Rano ruszyliśmy z Karolem na targi elektroniczne. Wysiedliśmy przy Sun Yat-Sen Memorial Hall, nudnym, betonowym budynku przykrytym tradycyjnym chińskim dachem. W środku mieści się pomnik Sun Yat-Sena i parę poświęconych mu wystaw. Ciekawiej było na zewnątrz – w cieniu budynku trenowano sztuki walki, grupy młodych ludzi ćwiczyły układy taneczne i chyba przygotowywano się do jakiejś parady – przynajmniej zakładam, że Tajwanka, która podrzucała replikę karabinu nie robiła tego hobbistycznie.
Bardzo mi się podoba takie wykorzystanie przestrzeni publicznej – nikt ich stamtąd nie przeganiał, zwiedzający i strażnicy traktowali ich obecność jak coś oczywistego.

Dalej ruszyliśmy piechotą, kierując się w stronę dominującego nad krajobrazem wieżowca Taipei 101. Wraz z iglicą mierzy 509 metrów i pozostaje najwyższym ukończonym budynkiem na świecie, przynajmniej dopóki w Dubaju nie skończą się prace nad Burj Dubai. Za wjazd na platformę widokową na 89 piętrze (wjazd, oczywiście, najszybszą windą świata) liczą sobie 370 NTD więc trochę się wahałem, przekonałem się dopiero, gdy dowiedziałem się, że można wyjść na otwarty taras, nie trzeba wszystkiego oglądać zza szyb.

Na górze kilkanaście minut zajęła nam rozmowa z Amerykaninem, który mówił nam o zagrożeniach płynących z biurokracji, wadach publicznej opieki zdrowia i edukacji oraz opowiadał stare polskie dowcipy o ZOMO. Nie jestem pewien, w jaki sposób rozmowa zaprowadziła nas w te rejony ale w końcu odciągnęły go jego pół-tajwańskie dzieci.

Widok z otwartego tarasu ograniczały wysokie, metalowe pręty mające zapewniać bezpieczeństwo zwiedzającym ale sama możliwość ujrzenia miasta z wysokości niemal 400 metrów, nie będąc odgrodzonym szybami, połączona z przyjemnymi podmuchami, była warta tych 370 dolarów.

Przy okazji przekonałem się, że moja ulubiona hongkońska księgarnia Page One ma sporą filię na 4 piętrze Taipei 101.

Następnym punktem wycieczki były targi, odbywające się w hali wystawowej sąsiadującego z wieżowcem hotelu Hyatt. Na targach było tłoczno, było mnóstwo wystawców i były poprzebierane hostessy. Czyli jak na każdych targach, z pominięciem targów książki w Pałacu Kultury.

W poszukiwaniu satysfakcjonujących nas laptopów pracownicy poszczególnych stanowisk przerzucali nas między sobą, prezentując oferty nie tylko swojej ale i konkurencyjnych firm. Nie jestem pewien jak mogą w ten sposób zarabiać ale może wszyscy byli tam ze sobą zaprzyjaźnieni. W każdym razie w ciągu dwóch godzin Karol zdążył wpłacić zaliczkę za laptopa, którego odbierze w Kaohsiungu jak tylko technicy wymienią mu chińską Vistę na angielską. Byłem bliski kupienia identycznego modelu ale zadzwoniłem do znajomego specjalisty i dowiedziałem się, że identyczną konfigurację mogę kupić w Polsce za podobne pieniądze i mam szukać dalej. Jak wrócę do Polski bez laptopa będę obwiniał znajomego specjalistę za mieszanie mi w głowie.

Po wizycie w hostelu i zostawieniu tam torby pełnej komputerowych ulotek ruszyliśmy do Chiang Kai-Shek Memorial Hall, mauzoleum wieloletniego dyktatora Tajwanu ale i ojca tajwańskiej niepodległości (co napisawszy pewnie nie zostanę więcej wpuszczony do Chin). Przypominający świątynię okrągły budynek mieści niemal identyczny pomnik co ten Sun Yat-Sena i parę wystaw poświęconych Chiang Kai-Shekowi, w tym dwie jego limuzyny, zdjęcie z Gandhim i model gabinetu, wraz z woskową figurą za biurkiem.

Wychodząc załapaliśmy się na zmianę gwardii – wcześniej nawet nie zauważyliśmy strażników.

Piechotą przeszliśmy odległość mniej więcej dwóch stacji metra dzielącą nas od poświęconej bogini Guanyin świątyni Longshan z pierwszej połowy osiemnastego wieku. Lonely Planet podaje, że w świątyni oprócz Guanyin czci się jeszcze 165 innych bóstw. Architektonicznie nie wyróżnia się niczym szczególnym ale było w niej coś, co odróżniało ją od tuzinów świątyń które widziałem. Może to modlące się w niej tłumy, może kręcący się po wnętrzu kot, może znajdujący się przy wejściu wodospad a może po prostu to, że dotarliśmy do niej po zmroku i w sztucznym świetle wyglądała ładniej.

Tuż koło świątyni zaczynał się największy nighmarket na jakim kiedykolwiek byłem – cztery - pięć krzyżujących się ulic zastawionych straganami z najróżniejszym jedzeniem, ubraniami, zabawkami i gadżetami elektronicznymi. Kręciliśmy się po okolicy, szukając opisanej w przewodniku Alejki Węży. Kiedy już ją znaleźliśmy okazała się czymś zupełnie innym, niż się spodziewałem. Oprócz paru restauracji przed którymi stały klatki z wężami – w jednym wypadku również powieszone na drągu, obdarte ze skóry węże a w drugim przygotowane do smażenia bądź gotowania żółwie – Alejka Węży nie wyróżniała się na tle reszty bazaru. Po opisie w przewodniku sądziłem, że to miejsce będzie miało charakter bardziej cyrkowy niż kulinarny.

Do hostelu wróciliśmy na piechotę – tylko trzy stacje metra. Po drodze Karol zrobił sobie jeszcze tatuaż z henny czy innych barwników. Z tygodniową gwarancją. Już prawie cały zszedł.

W niedzielę rano miałem okazję poznać Mei, Tajwankę która uczyła na warszawskiej sinologii i która zajmowała się dziewczynami przez cały poprzedni dzień. Całą ósemką wybraliśmy się na śniadanie. Potem wraz z Karolem ruszyliśmy w swoją stronę.

Pierwszym punktem programu, całkiem blisko, był Taipei Artist Village – budynek przekazany prze miasto tajwańskim i zagranicznym artystom, którzy mieszkają tam i tworzą. Niestety, najwyraźniej nie wstają przed południem bo o jedenastej wciąż wszystko było tam zamknięte.

Poszliśmy dalej w kierunku przepływającej obok miasta rzeki Danshui. Naszym celem był bazar Dihua i świątynia Hsiahai, boga miasta. Świątynia była malutka i nie wyróżniała się szczególnie, natomiast po obu stronach ulicy Dihua ciągnęły się sklepiki z suszonymi rybami i ziołami, krewetkami i owocami, tradycyjnymi lekarstwami i herbatą. Przypomniało mi to podobne ulice handlowe z Kantonu.

Zaraz obok była rzeka. Z naszej strony nad brzegiem ciągnął się wąski pas zieleni, ławek i różnych boisk, po drugiej stronie było tylko parę nowych osiedli. Przez rzekę przerzucono kilka mostów, w tym jednak wyglądający dokładnie jak Świętokrzyski.

Wróciliśmy do ostatniej z mijanych stacji metra i – mając jeszcze parę godzin - pojechaliśmy do położonego koło mauzoleum Chiang Kai-Sheka ogrodu botanicznego. Najciekawsza była wiewiórka.

Koło 16 spotkaliśmy się całą grupą w hostelu, zjedliśmy ostatni posiłek w Tajepej (McDonald's - był pod ręką, choć w środku był taki tłum, że trzeba było siedzieć na zewnątrz) i wraz z Mei poszliśmy na dworzec. Tym razem za bilety zapłaciliśmy tylko po 50 złotych co trochę obniżyło komfort jazdy (fotele ustawiane parami, bez możliwości masażu i osobistych ekranów, brak możliwości wyboru filmu) ale nadal było znośnie. Droga minęła spokojnie. Nudno tak autokarem – w następny weekend najprawdopodobniej znowu wybiorę się gdzieś skuterem.

Tajpej będę miło wspominał. Przyjemne, nie narzucające się i nie przytłaczające miasto. W Hong Kongu lubię to, że co chwila między budynkami widać morze. W Tajpej gdzie nie spojrzeć widać otaczające miasto wzgórza.
Nie spodziewałem się, jak bardzo Taipei 101 góruje nad miastem. W jego pobliżu nie ma ani jednego budynku który byłby choćby w połowie tak wysoki – w całym mieście też nie ma ich wiele, o ile w ogóle. Mimo to oglądany z pewnego oddalenia całkiem ładnie wpisuje się w panoramę.
Wszędzie poruszaliśmy się metrem lub na piechotę – może to dlatego, że w zasadzie nie ruszyliśmy się poza ścisłe centrum miasta. Ani razu nie mieliśmy problemów z komunikacją miejską, udało nam się również ani razu nie zgubić a to dla nas rzadkość.
Ostatecznie nie odwiedziliśmy National Palace Museum, opisywanego jako „nie do pominięcia”, największego zbioru chińskiej sztuki – nie było czasu, porządne zwiedzenie muzeum zajmuje przynajmniej pół dnia.
Poznaliśmy za to duży kawałek miasta, no i mam po co tam wrócić gdyby jeszcze nadarzyła się okazja...

Awaria

2009-08-03T15:04:00.002+08:00

Wróciłem z Tajpej. W akademiku do środy ma nie być internetu, tego wpisu dokonałem przez komórkę, co zajmuje mnóstwo czasu. Relację z Tajpej zamieszczę kiedy odzyskamy połączenie w akademiku.

Pierwsza trójka

2009-07-30T23:34:00.002+08:00

W nocy ze środy na czwartek, trochę przed pierwszą, miało miejsce moje pierwsze trzęsienie ziemi. Epicentrum znajdowało się na morzu, trochę na południe od Tajwanu. W Kaohsiung było odczuwalne z siłą trzech stopni. Akurat byłem pod prysznicem. Podłoga zaczęła się trząść, trzaskały drzwi od toalet i drugiego prysznica - scena jak z filmu o duchach. Po kilku sekundach było po wszystkim.

Przed chwilą zajrzałem na oficjalną stronę tajwańskiego rządu dotyczącą trzęsień. Najwyraźniej od mojego przylotu kilka było zarejestrowanych w Kaohsiungu, ale były to drgania odczuwalne tylko przez koty i sejsmografy, więc się nie liczą - dzisiaj przeżyłem swoje pierwsze trzęsienie ziemi.
W okręgu Hualien w północno-zachodniej części wyspy mają po kilka takich wstrząsów tygodniowo.

Z innych informacji - w sobotę wybieram się do Tajpej.